« Rosé: terrasslobbertje of feestelijk?Euro-flexibiliteit »

WIJN OP ZOLDER

15

apr

2018

Haar vader was een wijnliefhebber. Het type man dat tijdens vakanties in Zuid-Frankrijk flessen inkocht en ze thuis weglegde. Want ja, wijn moet liggen hè. De vader is enige tijd geleden overleden, nu wil de weduwe van de wijncollectie af. En dus organiseert een goede vriendin van mij een proefavondje: wat heeft haar vader al die tijd bewaard? Mij heeft ze uitgenodigd om ‘deskundig’ commentaar te geven. Wat een luxe, een avond vol oude wijnen!

De rest van het gezelschap bestaat uit gemeenschappelijke vrienden, mensen die vooral van gezelligheid in het glas houden. Op tafel staan zo’n twaalf flessen, kasteeltjes en ouderwets zwierige lettertypes op het etiket. Wijnen uit de jaren zestig en zeventig. Het eerste glas is technisch gesproken wit, maar verkleurd naar bruinig geel. De smaak is… verschrikkelijk. Zuren en bitters vechten om aandacht, zelfs een tweede slok zit er wat mij betreft niet in.

Ik heb mijn vriendin gewaarschuwd: wijnen kunnen over de top raken: voorbij het hoogtepunt dat ze met rijping kunnen bereiken. Deze wijn is geoxideerd, leg ik uit: zuurstof heeft de smaak kapot gemaakt. De tweede wijn is gelukkig niet zuur en bitter. Wel smakeloos en flauw.

We proeven een reeks bruinige wijnen die weinig geur hebben, veelal flink transparant zijn en smaken naar dingen die je liever niet in je glas tegenkomt: uitgekauwde gedroogde besjes, doorgekookte groente, afgekloven kaneelstokjes. Toch probeer ik over iedere wijn iets neutraals of aardigs te zeggen. Ik zit hier immers iemands erfenis te proeven.

Onze vrienden zijn, na het zesde glas, minder subtiel. ‘Wat een verschrikking!’ ‘Mijn hemel, is dit wel wijn?’ Dit zijn mensen die hun wijninkopen doen bij de buurtsuper, en nauwelijks ervaring hebben met oudere wijn. Mijn vriendin zit er stilletjes bij. Langs de neus weg vraag ik hoe de vader zijn collectie bewaarde: had hij een wijnkelder? ‘Nee, dit lag allemaal op zolder’. Aha.

Ik kijk eens goed naar de etiketten: Bordeaux supérieur, Entre-Deux-Mers, Médoc. Stuk voor stuk eenvoudige wijnen die in in hun jonge jaren ongetwijfed voor veel plezier hebben gezorgd. Maar de ambitie om zo oud te worden hadden ze niet. Al helemaal niet op zolder.

Ik zie mijn vriendin beteuterd slikken: de vader, in haar kinderogen ooit een wereldse man, kukelt met één proefsessie van zijn voetstuk. Zuchtend haalt ze uit de koelkast een fles piepjonge Rueda, die door de tafelgenoten dankbaar wordt ingeschonken. Ondertussen proef ik door. De vader was, op zijn manier, een serieuze liefhebber. Hij liet zijn dochter iets na. Geen goede wijn, wel een belevenis van een proeverij.


© RdL
De Morgen/VINO (België)
april 2018