« Champagne: altijd een excuus voor bubbelsNicolas Joly: "Biodynamie is slechts het begin" »

VDP: DUITSE TOPPERS

26

aug

2014

Soms realiseer ik me wat een ongelofelijke mazzelaar ik toch ben. Uitgenodigd voor een persreis door enkele van de mooiste wijnstreken langs de Rijn in Duitsland, beland ik op de laatste dag in Wiesbaden bij de jaarlijkse VDP-proeverij, simpel gezegd de top van de Duitse wijnen.

‘Simpel’ is een wat misplaatst woord. Zelfs voor geduldige wijnliefhebbers is het Duitse classificatiesysteem zo ingewikkeld, dat ik stiekem vermoed dat sommige Duitsers het zelf hebben opgegeven het te begrijpen. Quote van een van de wijnmakers, eerder deze week: ‘erstes Gewächs’, grosses Gewächs, or whatever you wanna call it.’

In een poging om alles toch helder op een rijtje te krijgen wordt ons internationale persgezelschap, nog voor we één slok mogen proeven, getracteerd op een lesje over de VDP, de organisatie waarin zo’n 200 van de beste wijngoederen van Duitsland zijn verenigd. Het Verband Deutscher Prädikatweingüter heeft als logo - kan het Duitser? - een no nonsense adelaar met een druiventrosje tegen de borst.

Lange tijd ging de Duitse wijnwetgeving uit van het suikergehalte van de druivenoogst voor de kwaliteitsbepaling van wijn: zoet was goed. Maar, zo legt VDP-regiovoorzitter van Rheinhessen Philipp Wittmann uit, de laatste pakweg twee decennia hebben de betere producenten hun focus verschoven naar terroir: wat zijn de beste plekken voor goede wijn?
Die kennis is er wel: als wijnland telt Duitsland al mee sinds de Romeinen in het moezeldal druivenstokken plantten.

Gevolg is dat het op Duitse etiketten nu wemelt van de termen. Kabinett, spätlese, auslese, feinherb en trocken zeggen iets over smaak, terwijl Gutswein, Ortswein, Grosse Lage (te vergelijken met grand cru in Bourgogne) Erste Lage (premier cru), duiden op geografische exclusiviteit. Oh, en dan zie je ook nog wel eens ‘classic’ en ‘selection’ langskomen.
Bent u er nog?


Voor Wittmann, type energieke maar ernstige docent, is het allemaal heel simpel. Wij -17 mensen, onder wie Scandinaviërs (binnen de groep de gangmakers), Noord-Amerikanen (de fanatieke vragenstellers), Oost-Europeanen (zo stil dat je ze vergeet) en Aziërs (bloedserieus) - luisteren aandachtig, schrijven ijverig mee en… blijven in verwarring.
Aha, dus 'grosses Gewächs' op het etiket betekent automatisch droge wijn…

‘Wordt het niet eens tijd om de boel drastisch te versimpelen? Geen enkele buitenlander snapt dit!’, klinkt het bars uit de zaal. Wittmann slikt even, maar herpakt zich gracieus.
‘Duitse wijnregio’s hebben hun eigen tradities, hun eigen wijncultuur, en ja, sommige termen hebben per regio een eigen betekenis. Maar die verschillen kun je niet zomaar uitvlakken.’

Ik denk dat hij gelijk heeft. Waarom als wijnliefhebber wel kicken op lokale druifjes als de Baskische hondarribi zuri, of de noord Italiaanse teroldego, en niet Duitsers hun regionale kuren gunnen? Bovendien: de wijnindustrie zelf (niet de overheid) maakt de classificatie, dus verbeteringen zullen ongetwijfeld volgen. Wijnmakers hebben nu eenmaal baat bij onderscheid tussen alledaagse- en topwijnen.
En nog iets: zolang er over de grenzen nog steeds mensen zijn die bij Duitse wijn denken aan zoet melig spul, is een voortvarende vereniging van kwaliteitsproducenten geen overbodige luxe.


Op naar de VDP-proeverij dus, op zichzelf een toonbeeld van Duitse efficiëntie, strakke organisatie en heerlijke helderheid. Deelnemers zitten, achter hun naambordje en liefst in stilte, aan lange tafels vol glazen, bladeren door een 20 pagina’s tellend boekwerkje met zo’n 400 jongste wijnen van VDP-wijnmakers, en laten die naar zich toekomen!

Het werkt zo: je kiest een flight (5 à 6 glazen) met bijvoorbeeld rieslings uit Nierstein (Rheinhessen) of silvaners uit Würzburg (Franken), schrijft het nummer op een briefje en zwaait daarmee naar een van de piepjonge serveerders/serveersters, die als de bliksem met een kratje komen aanzetten om je de gekozen wijnen in te schenken.
Een kleuter met vrijspel in een snoepwinkel zal niet gelukkiger zijn dan ik, op dit moment.

Opgezweept door tafel- en landgenoten Frank Jacobs en John Bindels, die wel van tempo-proeven houden en tevreden slurpend danwel afkeurend grommend het ene na het andere glas legen, proef ik binnen een paar uur zo’n 90 wijnen. De uitgebreide lunch halverwege de dag vind ik maar zonde van de tijd. Sommige mensen trekken twee dagen uit voor de jaarlijkse VDP-proeverij. Ik snap wel waarom.

Vind ik alle wijnen even fantastisch? Nee hoor. VDP of niet, ik tref ook wijnen die ik wat waterig, vlak, slapjes of saai vind. Maar aan het einde van de dag, wanneer ik een tikje rozig mijn tas weer inpak, staan er in mijn boekje tientallen uitroeptekens naast wijnen die bepalend zijn voor de beste kwaliteit die Duitsland op dit moment te bieden heeft.
Ik ben one lucky bastard.


Ook fijn: ik vertrek met een serie favoriete wijnen van favoriete huizen. Simpel worden de Duitse wijnen voorlopig niet, maar overzichtelijk is zo’n lijstje wel.


Een aantal persoonlijke favorieten:


Rheingau riesling, 2013
Prinz, Jakob Jung, Baron Knyphausen, Barth, Schloss Vollrads, Achim von Oetinger

Rheinhessen riesling, 2013
Wagner-Stempel, Wittmann, Gunderloch, St. Antony, Gutzler

Nahe riesling, 2013
Schäfer-Fröhlich, Dönnhoff, Emrich-Schönleber

Pfalz riesling, 2013
Von Bassermann-Jordan, Georg Mosbacher

Pfalz weissburgunder, 2013
Knipser, Kuhn, Von Basserman-Jordan

Baden weissburgunder, 2013
Salwey, Staatsweingut Freiburg

Franken silvaner, 2013
Juliusspital Würzburg, Staatlicher Hofkeller Würzburg, am Stein, Hans Wirsching

Baden spätburgunder, 2012

Bernard Huber


© RdL
26 augustus 2014