ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« FrankenweenieMilo »

IK HEB EEN DROOM - GEBROEDERS BOORSMA

20

okt

2012

Roel: Als kind heb ik eens gedroomd dat ik goud had gestolen, een ingewikkelde operatie met tien vrachtwagens. Ik sprong op de laatste wagen, die werd aangehouden. Toen rende ik een trap op, die achter mij afbrokkelde. Heeft veel indruk gemaakt, die droom, ik denk omdat het zo gestileerd was, met lange schaduwen, zoals in de oude Batman-tekenfilms.

Berend: Ik had als kind een terugkerende droom als ik koortsig was. Dan kwam er door het raam een vormeloze massa naar binnen die met een lage, vertraagde stem sprak. Angstaanjagend. We droomden allebei wel filmisch ja, samen op één kamer met een dik bruin gordijn tussen ons in omdat we zoveel ruzie maakten. Toch was dat toen niet mijn toekomstdroom, films maken. Ik wilde kunstschilder worden, net als mijn opa, en ben naar de kunstacademie in Maastricht gegaan. Maar ik raakte teleurgesteld door hedendaagse kunst: dat conceptuele, met een uitleg erbij die ik niet begrijp. Ik hou van dramatiek, esthetiek, verhaal. Toen ben ik met Roel clips en commercials gaan maken. Schilderen doe ik nog steeds, als ik nu droom dan is het over olieverf.
Roel: Ik wilde rechercheur worden. Toen ik me bij de opleiding aanmeldde, op mijn zeventiende, zeiden ze: je persoonlijkheid is nog niet uitgekristalliseerd. Toen ben ik maar rechten en psychologie gaan studeren. Dat paste niet bij me, mijn vrienden zaten op toneel- en kunstacademies.
foto: Jörgen Caris

Berend: Onze film ‘Milo’ begon als een verhaal over een jongen die twee bobbeltjes op zijn hoofd krijgt. Wordt er een scan gemaakt: blijkt het een gewei te zijn. Tijdens het schrijven, bij het Binger Filmlab, werden de personages steeds echter, en zochten we naar een realistischer metafoor voor hetzelfde: anders zijn, verbinding met natuur, volwassen worden. Zo kwamen we bij de huidaandoening die Milo heeft. Dit bestaat echt.
Roel: Wel heel zeldzaam hoor.

Berend: Film is een dromenmachine. Film mag aan de realiteit raken, maar hoeft het niet te zíjn. We hebben een wat vreemd verhaal in een realistische vorm gegoten. Wij vinden dat veel jeugdfilms kinderen betuttelen. Dat willen kinderen niet.
Roel: We vertoonden ‘Milo’ deze zomer op een jeugdfilmfestival in Napels: een zaal vol 12 tot 18-jarigen ging uit z’n dak. Jongeren zijn heel direct in hun oordeel. Achteraf stond een jochie op: I think this is the most original film I’ve seen in years. Haha, twaalf jaar was ie!

Berend: In mijn jeugd had ik weinig met kinderfilms. Weet je wat toen indruk maakte? ‘E.T.’ Best heftig, die scène waarin E.T. beschimmeld in een riviertje ligt? Niet echt een kinderfilm.
Roel: ‘Milo’ is een film die je laat nadenken over uiterlijk en hoe je goed naar andere mensen kijkt, over eenzaamheid en schaamte. De scènes waarin je de aandoening ziet waren voor Lorcan, de hoofdrolspeler, heel moeilijk. Hij durfde de straat niet op, trok een capuchon over zijn hoofd. Ja, ik had ‘Milo’ graag zelf op mijn twaalfde gezien.

De broers Berend (1977) en Roel (1979) Boorsma maken hun speelfilmdebuut met ‘Milo’, de openingsfilm van het 26e Cinekid filmfestival. Vanaf 8 november is de film in de bioscopen te zien.


© RdL
Trouw
'Ik heb een droom'
20 oktober 2012