ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« IDFA - Religie & bruggenbouwersRapunzel »

IDFA - JULIE MONNAGAN OVER GUILTY PLEASURES

26

nov

2010

Iedere vier seconden gaat ergens ter wereld een romantische Harlequin roman - in Nederland meestal aangeduid als Bouquetreeks - over de toonbank. De boeken worden in meer dan honderd landen, in zo’n vijfentwintig talen, gelezen. In haar debuutdocumentaire ‘Guilty Pleasures’ zoekt de Britse Julie Monnagan fanatieke lezeressen in Engeland, Japan en India op. Ze praat ook met een auteur die er al zo’n vijftig heeft geschreven, en met een gespierd model dat op vele zwoele omslagen de ideale man verbeeldt: de ene keer half ontkleed, de andere keer in cowboytenue.

Bent u zelf een fan?
"Ik had er nog nooit een gelezen, totdat mijn relatie na vele jaren strandde en ik erg worstelde met vragen over de liefde. Toen ik las in welke aantallen de boeken worden verkocht raakte ik geïntrigeerd naar wat mensen er toch in zoeken."

Wat is dat dan?
"Ik denk dat het erg uiteenloopt. Voor Shirley, de Engelse vrouw in de film, was het in haar vorige, gewelddadige relatie escapisme: met de boeken kon ze iedere dag even vluchten uit haar werkelijkheid. Nu ze een gelukkige relatie heeft vindt ze eerder inspiratie voor een romantisch leven: ze haalt uit de boeken het idee om met Valentijnsdag de tafel met rozenblaadjes te versieren. De Japanse vrouw liet zich door de boeken inspireren om lessen in ballroomdansen te nemen. Uiteindelijk wist ze haar man mee te krijgen en nu dansen ze samen."

De supermarktromans zijn al decennialang populair. Is er in de loop van de tijd veel veranderd?
"De verhalen hadden altijd traditionele rolverdelingen, dokters en verpleegsters enzo. Nu gaan ze vaker over carrièrevrouwen, met macht en eigen bedrijven. De seksscènes zijn explicieter geworden, hoewel die, zoals de schrijver in de film uitlegt, altijd moeten plaatsvinden in de context van liefde. Lezeressen hebben vooral plezier in de opbouw naar die scènes en in de dialogen die er aan voorafgaan. Veel vrouwen vertelden me overigens dat ze de oudere boeken eigenlijk meer waarderen dan de moderne: minder seks, meer romantiek.
Er is tegelijkertijd weinig veranderd in hoe er tegen de boeken wordt aangekeken: ze worden nog altijd afgedaan als malle, anti-feministische sprookjes. Ik heb allerlei liefhebbers gesproken, advocates, vrouwen met hoge banen, die niet voor de camera wilden."

Vandaar ‘guilty pleasures’. Waar komt dat schuldgevoel vandaan?
"De boeken werken standaard naar een romantisch einde toe. Geëmancipeerde vrouwen worden niet geacht zo te verlangen naar een partner en romantische liefde, maar dat doen ze wel. Overigens kwam ik erachter dat mannen dat ook doen. Neem Stephen, het model dat, gescheiden en alleen, ook droomt van een overweldigende liefde."

Speelt dat schuldgevoel wereldwijd?
"In Japan, waar ook leesclubs en mangaversies van de boeken bestaan, had ik geen enkel probleem om lezeressen te vinden. Ze laten je trots hun verzameling zien. Ik ontmoette er een vrouw die in haar noedelrestaurantje een hele wand met boeken had. Iedereen kwam bij haar lenen, het was een soort Harlequinbibliotheek geworden."


IDFA
www.idfa.nl


© RdL
Trouw
26 november 2010