ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« PudorForgetting Sarah Marshall »

DIALOGUE AVEC MON JARDINIER

3

jul

2008

Hij keert na jaren terug naar het dorp, zelfs naar het huis, waar hij opgroeide. Een gevierd kunstenaar in Parijs, verwend door de aandacht van zijn vrouwelijke modellen, zijn huwelijk in crisis. Op zijn advertentie voor een tuinman reageert een plaatselijke bewoner die juist het dorp nooit is uitgeweest – behalve dan voor het jaarlijkse weekje Nice met zijn vrouw. Hij heeft al die tijd voor de spoorwegen gewerkt. De twee herkennen elkaar van vroeger, van school. Ze raken in gesprek en houden niet meer op met elkaar te praten.

Dit is het begin van de lieflijke filmbewerking van het gelijknamige boek in dialoogvorm van Henri Cueco uit 2006. De mannen praten over rozen en courgettes, over meisjes van toen en het weer, over tandartsen en de bakker, over schoonheid en kunst, over koffie, thee en rode wijn, over vrouwen en de liefde, over pantoffels en kaplaarzen, over kleuren en kijken.
Daniel Auteuil is vanaf het eerste moment perfect op zijn plek als de onrustige, wat onvolwassen kunstschilder die wegrent voor het snelle leven in de stad waar hij onwillekeurig het best thuishoort. Maar het is vooral Jean-Pierre Darroussin aan wie je je overrompelend snel hecht. De tuinman is een slim, ambachtelijk mens met een simpele kijk op het leven. Hij heeft wel iets van Jacques Tati’s creatie Monsieur Hulot, ook zo’n transparante goedzak met een open vizier, een pragmatische man met een hang naar rituelen.
Tati zou een scène waarin de tuinman in de doe-het-zelf-winkel een zeis uitprobeert, laten uitmonden in slapstick. Regisseur Jean Becker doet dat niet. Voor de filmmaker, die in films als ‘L’Été Meurtrier’ en ‘Les Enfants du Marais’ ook al nostalgie naar het platteland liet doorklinken, is het een betekenisvolle observatie van zintuigen: de tuinman weet precies welk geluid het snijden van gras maakt.

Terwijl de schilder doelloos hannest met vrouw, minnares en dochter, tuft de tuinman op zijn brommertje (steeds nagezeten door hetzelfde keffende hondje) heen en weer over het plattelandsweggetje om van het verwilderde stukje grond een schitterende moestuin te maken. En steeds hoop je, als was het een romantisch drama, dat ze zo snel mogelijk weer bij elkaar zijn voor hun pretentieloze en alledaagse, warme en geestige gesprekken die werkelijk geen moment saai worden en waarin alles langs komt wat er in het leven toe doet. Ze noemen elkaar Vanderkwast en Vandertuin, naar hun favoriete bezigheden. En dat is goed zo.

Dialogue avec mon Jardinier
Regie: Jean Becker
Met Daniel Auteuil, Jean-Pierre Darroussin

©RdL
Trouw
3 juli 2008