blog
« How's the surf, dude?Beestjes - III »

Beestjes - II

15

jan

2010

Inmiddels zijn we zo gewend geraakt aan beestjes – of ze nu twee, vier, zes, acht, duizend of geen poten hebben – dat dat ene beestje in het motelbed eerst niet zo opviel. Maar toen waren het er ineens drie. En toen tien.

Een prima motel, met een schone kamer, buiten gezellig groen en een leuk zwembadje. Maar nu, ’s avonds elf uur, ga ik toch naar het kantoortje om via de intercom mijn verhaal te doen. “...tiny little bugs in your bed...” peinst een mannenstem op afstand. Er valt een stilte. Even later komt de manager wat versuft aangeslofd en onderzoekt het bed. De platte kleine beestjes, die nu met z’n tientallen rondschuifelen, zijn met geen mogelijkheid te ontkennen. Zijn vrouw komt ook binnen. Dit hebben ze nog nooit gezien.

Voor nu weten ze geen andere oplossing – alle kamers zijn bezet – dan schone kussens aanbieden en grijpen naar dé Australische oplossing tegen alles wat ongewenst rondvliegt en –kruipt en in geen enkele hotelkamer ontbreekt: de spuitbus. We spuiten erop los en wagen het er maar op. Maar ’s nachts om half vier begint het gekriebel weer. Ik ga in de auto verder slapen.
Dat komt, de ochtend ervoor, in een ander motel, was ik wakker geworden met talloze beten op mijn armen en rug. En dan nu dit.

’s Ochtends komt de eigenares weer naar ons toe. Zij en haar man hebben net zo weinig geslapen als wij. Ze geeft ons het geld voor de kamer terug, want dit nemen ze hoogst serieus.
Dat kun je wel zeggen. Twee uur later, wij zijn inmiddels in Bendigo, Victoria, belt ze me. Ze hebben de gezondsheidsinspectie erbij gehaald. Conclusie: bed bugs. Wat? Bed bugs. En gezien de jeuk die ik al had hebben wij ze waarschijnlijk meegenomen. Bed bugs zijn een ernstige zaak, vertelt ze nog: de kamer moet nu à $2000 worden behandeld.

Goeie help, dan eerst maar naar een apotheek. Alle bagage wassen en een zalfje tegen de jeuk, klinkt daar het advies. En zo spenderen we in dit levendige stadje waar we onze tijd graag anders hadden doorgebracht, een volle middag in een wasserette. Zes wasmachineladingen verwerk ik terwijl Jeroen een spuitbus leegspuit in de auto.

Onze grootste zorg is inmiddels dat we de beestjes meenemen naar ons eigen (logeer)huis en dus besluiten we nog twee nachten weg te blijven.

Goed nieuws: geen bug meer gezien.
Maar dat zegt niks, zo blijkt.


© RdL
15 januari 2010