blog
« Weer op wegVeel water »

Slapen onder de grond

7

jan

2010

Het landschap is hier zo onherbergzaam - stof, keien, robuuste struikjes waar hooguit wild rondscharrelenden geiten nog iets mee aan kunnen - dat veel mensen in White Cliffs zich maar hebben terruggetrokken ín de aarde: tegen de lichtgekleurde heuvels zie je gevels van huizen die voor het overige verscholen liggen, uitgehakt in de rotsen.

Vanwege de hitte en het gebrek aan schaduw in de wijde [18-01-10] ondergronds_hotel.jpgomtrek die van kamperen een bezoeking zouden maken, kiezen we ervoor in het underground motel te slapen. Ondanks mijn lichte claustrofobie snap ik, zodra we door de rotsige hotelgangen lopen, wat het voordeel is van een ondergonds bestaan: het is hier koel! Zonder airco.

Waarom je überhaupt op het idee zou komen in White Cliffs te gaan wonen? Opaal. Dat wordt hier al een eeuw gevonden en [18-01-10] white_cliffs.jpgnog steeds zijn er mensen die ervan leven. Even buiten het dorp is de woestijn veranderd in een macaber landschap van kleine heuveltjes en tientallen meters diepe schachten waarin opaaljagers met tamelijk primitieve middelen als drilboren, op zoek gaan naar de fluorescerend glimmende stukjes steen.

Overal half weggeroeste takelconstructies, achtergebleven autolijken, treurige caravans en handgeschreven borden met teksten als ´Keep Out!´. Nergens vrolijke kleuren, aangelegd groen of andere tekenen dat mensen zich hier werkelijk hebben gevestigd. Mensen graven, tanden stevig op elkaar, totdat ze genoeg geld hebben om White Cliffs te kunnen verlaren. Dat is de indruk die je krijgt.
White Cliffs is een van de merkwaardigste plekken die ik ooit heb gezien.


© RdL
7 januari 2010