blog
« Still in Broken HillSlapen onder de grond »

Weer op weg

6

jan

2010

Juist op het moment dat we dreigen gek te worden - of volledig te integreren - in Broken Hill is de auto klaar. Onze dikbuikige, ernstige kijkende monteur heeft overnight een radiator laten komen en wat hem betreft kan de Cruiser er weer tegenaan.

Dolblij (nou ja, niet met de garagerekening) doen we boodschappen voor nog meer outback en rijden verder naar het noorden.
De eerste 50 kilometer over asfalt zijn stil, we zwaaien naar zo´n vijf tegenliggers. Maar zodra we afslaan naar een onverharde weg richting het Mutawintji National Park, is het afgelopen met menselijk gezelschap op de weg. Het is rond de [18-01-10] rode_aarde_voet.jpgveertig graden, de auto hobbelt en bobbelt over afwisselend keien en zacht zand en we zien geen kip. Drie emu`s hollen weg zodra we in de buurt komen. We zien de bijna verdwenen overblijfselen van een koe. Een paar grijze kangoeroes in de schaduw van een eenzame boom.
Het nationale park dat in de Lonely Planet zo aanlokkelijk klonk maakt een desolate indruk. Bij het visitor center geen mensen. Wel, onder het dak, een soort van vogelspin. Wegwezen!

We rijden nog zo´n tweeënhalf uur verder, flinke stofwolken veroorzakend. Af en toe flinke plassen op de weg. Verder naar het noorden zijn wegen afgesloten vanwege hevige regenval die woestijnstof in modderstromen verandert. We zien geen mensen, geen auto´s. Volgens de kaart passeren we twee homesteads, maar meer dan een schuur in de verte blijkt dat niet te betekenen.
[18-01-10] wegwijzer_white_cliffs.jpg
Na een dag van zulke eenzaamheid is White Cliffs een oase van menselijke beschaving. Totdat je ziet dat driekwart van de mensen hier onder de grond woont.


© RdL
6 januari 2010