blog
« Koninklijke wijn en countrymuziekSterren plakken »

Regenwater en strakke broekjes

26

mrt

2009

Tijdens een tweejarig verblijf in Saudi Arabië waren pa en ma Ashmead ‘door omstandigheden gedwongen’ begonnen met wijn maken, in de badkuip – en in het geniep natuurlijk. “Aussies leg je nu eenmaal niet zomaar droog” zegt Cameron Ashmead, die nu samen met zijn broer Allister Elderton Wines runt, het bedrijf dat hun ouders na terugkomst in de Barossa Valley begonnen.
[28-03-09] elderton_glas.jpgAfgaande op hun stadse kleding en snelle auto zou je de broers eerder verwachten in de zakenwereld dan op een stoffige wijnboerderij. Die eerste indruk klopt wel: beiden kwamen via een omweg terug in de druivenvelden waar ze waren opgegroeid (Cameron woonde als bankier lange tijd in Londen en München). Maar tegenwoordig staat hun hoofd alleen naar de wijn die wijnmaker Richard Langford voor ze maakt. En dat niet alleen: ze streven ernaar Elderton helemaal biodynamisch te maken. De eerste certificaten zijn binnen, maar ‘groen’ zal niet snel op hun etiketten komen, want de broers hebben helemaal geen zin om voor tree huggers te worden aangezien. De komende jaren willen ze alle wijngaarden die druiven produceren voor Elderton-wijnen in eigen beheer krijgen om ultieme controle te hebben over het gebruik van bestrijdingsmiddelen en natuurlijk water.

[28-03-09] elderton_watertanks.jpgIk heb nu al heel wat mensen gesproken die zich óf zorgen maken over de droogte óf zo minimaal mogelijk irrigatiewater gebruiken, maar ik heb nog niet eerder iemand gezien die consequent en grootschalig water recyclet. De Ashmeads doen dat wel. In deze tanks wordt het regenwater opgevangen dat van de Elderton daken stroomt, gefilterd, gebruikt in de produktieruimtes (wijnmakers verbruiken behoorlijk veel water, bijvoorbeeld voor het schoonmaken van tanks) en vervolgens in droge tijden doorgesluisd naar de wijngaarden.

[28-03-09] elderton_rainwater.jpgDat maakt het bedrijf slechts voor een deel afhankelijk van Murray River-water. Het zal evengoed een behoorlijke investering zijn geweest, maar de Ashmeads hadden zo hun redenen. Cameron: “We hebben geen idee hoe de watertoestand hier over vijf jaar zal zijn, dus we dekken ons in. Er is ook een economisch motief: dit betaalt zich snel terug. En we voelen ons verantwoordelijk voor dit land en toekomstige generaties.” Dat laatste getuigt van een vooruitziende blik: Allisters dochters zijn peuters en Cameron verwacht over een paar weken zijn eerste kind.

Als hun hoofd even niet naar wijn staat dan is er altijd nog Australian football. ’s Avonds kijk ik met de broers, hun echtgenotes en wat vrienden in Allisters flinke huis met tennisbaan bovenop een heuvel met uitzicht op de Barossa Valley, naar de eerste wedstrijd van het seizoen. De spelregels ken ik niet en wie tegen wie speelt ben ik ook onmiddellijk vergeten. Het beste wat ik erover kan melden is dat de spelers opvallend korte en strakke broekjes dragen, die volgens wijnmaakster Jules, Camerons vrouw, in de jaren zestig zelfs nóg korter en strakker waren.


© RdL
maart 2009