« KerstwijnEen goed glas wijn bij Retour en Bourgogne »

SHERRY!?

7

mrt

2017

Sherry? Ik drink het zelden. Als Nederlandse borrelaar grijp je nu eenmaal eerder naar bier, of een frisse wijn. In Spanje gaat dat anders. In Spanje is borreltijd het moment van de dag voor heerlijke hapjes die wat uitgesproken smaken wel wat verder gaan dan bitterbal of kaasvlinder. Voor zulke momenten is sherry uitgevonden.

Tijdens een lang weekend Sevilla kom ik terecht in de oudste bar van de stad: uit 1670 stamt El Riconcillo. Er lijkt in de loop der eeuwen weinig te zijn veranderd. Achter de bar benen grijsharige mannen in overhemd met strik heen en weer: no nonsense types die schenken, serveren en weinig tijd maken voor gezelligheid met gasten.
Dat hoeft ook helemaal niet, want als bezoeker heb je het druk genoeg met de lijst tapas doornemen en dan nog eens een keuze maken uit alle sherries. Ik tel er zo’n dertig. O help.
[07-03-17] sherry_2_500.jpg
Vooruit, we beginnen met een Jerez fino. Koel geserveerd is ie mooi licht van kleur, zacht aromatisch, en heerlijk jeugdig droog. De ober zorgt geroutineerd voor een schoteltje olijven: notoir lastig te combineren met gewone, fruitige wijn. Deze combinatie is juist fijn.

Door naar manzanilla. De ober opent een nieuwe fles: dit soort sherries, gerijpt onder een laagje flor dat zuurstof op afstand houdt, drink je nu eenmaal liefst uit een vers geopende fles. Geler van kleur, voller van smaak, delicaat en opnieuw heerlijk droog.
Nu zijn ook de Iberico-ham en manchego kaas gearriveerd, droog en vettig tegelijk. Alle smaken gaan heerlijk samen: ze lijken elkaar zachter en levendiger te maken.

Terwijl ook nog pittige spinazie met kikkererwten en omeletjes met asperges volgen en het borrelmoment een heus diner aan de bar wordt, werp ik nog één blik op het formidabele sherry-menu: amontillado Del Duque, ongeveer 30 jaar oud.

[07-03-17] sherry_1_250.jpgIneens zie ik pretoogjes bij de barman. Is hij fan, of gewoon blij dat ik met zeven euro een van de duurste glazen heb gekozen? Omstandig gaat hij op zoek in de ene en dan de andere koelkast: dit schenkt hij blijkbaar niet iedere dag. Uiteindelijk heeft hij de fles, en zet ‘m trots naast mijn glas.

Terecht. Erg lekker en spannend is deze wijn: duidt de geur op zoet gedroogd fruit, geroosterde nootjes en zachtzoete kruidigheid, de smaak is heel anders: walnotig, stevig kruidig en naar het einde wat bitters. Veel droger dan de geur doet vermoeden.

Ik kijk naar de lege, met brood schoongeveegde bordjes: dit eten was nooit zo lekker geweest met bier of frisse wijn.


© RdL
blog Wijninstituut
7 maart 2017