« goud voor NL wijnDuitse wijn: hip en ambitieus »

NEDERLAND WIJNLAND

6

okt

2012

Nederland begint als wijnland mee te tellen. Zo’n 180 commerciële wijnproducenten maken van nieuwe druivenrassen wijnen die in eigen land een enthousiast publiek vinden en ook op internationale wijnconcoursen lof oogsten. Er is bovendien nog veel ruimte voor groei.

De ontwikkelingen zijn razendsnel gegaan. De meeste ondernemingen zijn pas een jaar of tien geleden, zo rond de eeuwwisseling, opgericht door veeboeren die ontevreden waren over vleesschandalen en schaalvergroting, door akkerbouwers met een lapje grond over, en door wijnenthousiastelingen, verheugd dat wijnbouw in Nederland nu een serieuze kans heeft.
Vanwege klimaatveranderingen? Die spelen slechts een kleine rol. Belangrijker is de introductie van nieuw ontwikkelde druivenrassen die goed bestand zijn tegen het koele, vochtige Nederlandse klimaat: regent, johanniter en solaris beginnen vertrouwde namen te worden.

Klein wordt groter
Klein zijn ze meestal nog wel, de wijnbedrijfjes die over het hele land zijn verspreid. Vond je wijngaarden twintig jaar geleden voornamelijk in Limburg, tegenwoordig ligt het epicentrum in Gelderland. Ook Zeeland, Noord-Holland en Friesland hebben wijngaarden, die vaak niet meer dan 1 tot 4 hectare beslaan.
Het aantal wijnbouwers neemt inmiddels minder snel toe, vertelt Simon Crone, voorzitter van het Nederlandse Wijngaardeniersgilde. Het wijngaardareaal groeit wél. “Wijnboeren kopen er hectaren bij, om uit te breiden.”

Voor wijnondernemers is het een balanceeract: zo klein blijven dat je het allemaal zelf kunt behappen, of groeien en meer volume produceren. De afzet is het probleem niet. Wie afgelopen week tijdens de Open Dagen Nationale Wijngaarden op bezoek ging kreeg het herhaaldelijk te horen: ‘Witte wijn? Nee hoor, uitverkocht.’

IJverige vrijwilligers
Toch kosten de wijnen vaak minstens tien euro – ruim drie keer zoveel als wat Nederlanders gemiddeld uitgeven aan een fles wijn. Zijn die prijzen niet hoog, als je bedenkt dat de pluk, die op veel plaatsen nu begint, door ijverige vrijwilligers wordt gedaan?
Crone vindt van niet. “De opbrengst per hectare is laag – zeker in een moeilijk jaar – en de meeste producenten maken maar een paar duizend liter. Met materiaal, flessen, etiketten, is de kostprijs al gauw 7-8 euro per fles, plus btw en accijns.”

Sterker, leven van wijn alleen is voor de meesten niet eens mogelijk. Aanvullende inkomsten moeten komen van agritoerisme: wijnbouwers organiseren rondleidingen en proeverijen, runnen ernaast een camping of bed & breakfast, en verhuren de wijngaard als landelijk decor voor bruiloften en feesten.

Gezelligheid
Is het enthousiasme van dagjesmensen blijvend, ook als straks de nieuwigheid van wijnbouw in ons land er een beetje af is? Crone: “Dat denk ik wel. Kijk maar hoe groot wijntoerisme in Duitsland is. Daar is het heel normaal om even langs te gaan bij een wijnboer, wat te proeven en met een doosje wijn naar huis te gaan.”

Dat je op een gegeven moment geen vrijwilligers meer zou kunnen vinden voor het veldwerk, gelooft hij ook niet. “In traditionele wijnlanden zoals Frankrijk komen mensen ook bij elkaar om te helpen met de oogst. Het is niet alleen werk, het is ook gezelligheid. ‘s Ochtends ga je plukken en ’s middags is het uitgebreid eten geblazen, met wijn erbij natuurlijk. Heel plezierig.”
Nog even en Nederland is een echt wijnland.


© RdL
Trouw
6 oktober 2012