« Versterkt ontwerperswerkTintara - Drie keer anders »

EINDELIJK: GREENIES!

31

mrt

2009

Het klinkt zo simpel dat ik niet snap dat je dit niet overal ziet: schapen in de wijngaard. Melissa Brown, viticulturist van Gemtree Vineyards in McLaren Vale, snapt dat eigenlijk ook niet. “Tja, het is gewoon niet conventioneel.” De schapen houden de grassen en het onkruid tussen de druivenstokken in bedwang zonder dat er onkruidverdelgers nodig zijn en [01-04-09] gemtree_schapen.jpgschapenpootjes stampen de grond lang niet zo stevig aan als zware tractors.

De ouders van Melissa en haar broer Andrew Buttery waren druiventelers. In de tijd dat vader Buttery de wijngaarden overzag werd de grond keurig ‘schoon’ gehouden: geen sprietje ongewenst groen. Toen zijn kinderen Gemtree veranderden in een wijnbedrijf, had hij het er in het begin maar moeilijk mee dat zijn velden er ineens zo rommelig bij lagen. Gelukkig is hij er inmiddels naar verluidt wel aan gewend, want Andrew en Melissa zijn heuse, zelfverklaarde ‘greenies’. Niet alleen bewerken zij hun wijngaarden nu helemaal biodynamisch, ze hebben ook nog een stuk land vrijgehouden voor de aanplant van duizenden inheemse bomen en voor kunstmatige wetlands, watertjes waar verschillende soorten kikkers, watervogels en andere dieren kunnen aanwaaien.

[01-04-09] gemtree_boompjes.jpgWaarom ze dat doen? Voor Melissa lijkt groen doen zo vanzelfsprekend dat ze geen gelikte one liner paraat heeft, maar even moet zoeken naar een antwoord. “Omdat.... het bevredigend is om iets terug te doen voor de natuur.” Maar goed, het is volgens haar ook gewoon beter voor de druivenplanten. “Monocultuur werkt ongedierte en ziektes in de hand, biodiversiteit maakt de wijngaarden gezonder.”

Melissa zit ook in een commissie in McLaren Vale die een paar jaar geleden het Environmental Management Plan heeft geïntroduceerd, een praktisch stappenplan dat gebruikers helpt hun bedrijf milieuvriendelijker te maken. Kwesties als waterbesparing, biodiversiteit, CO2 uitstoot en landschapsbehoud komen erin aan de orde.

In wijnregio McLaren Vale stikt het van de groen-initiatieven. Zo is er op instigatie van mensen uit de wijnindustrie een jaar of tien geleden een waterrecyclesysteem opgezet voor irrigatie. Boeren hebben weliswaar toegang tot grondwater, maar door de aanhoudende droogte wordt de voorraad kleiner en neemt de kwaliteit van dat water af. Nu wordt afvalwater en regenwater dat in het stadje McLaren Vale in de publieke ruimte valt, opgevangen, gefilterd en hergebruikt. “Anders wordt het toch maar naar de Golf van St Vincent geloodst”, zegt Andrew. Maar de aanleg van de infrastructuur gaat langzaam: nog maar 40% van de wijngaarden is op het systeem aangesloten - Gemtree zelf staat, tot frustratie van de Butterys, nog op de wachtlijst!

In de Gemtree winery kloppen we aan bij wijnmaker Mike Brown (getrouwd met Melissa) voor wat ik misschien wel het leukste onderdeel van wijnproeven ben gaan vinden: barrel tasting. Mike maakte het ene na het ander vat open, haalt er een beetje piepjonge wijn uit, proeft met ons mee en geeft [01-04-09] gemtree_sign.jpgondertussen op iedere vraag die ik stel uitgebreide antwoorden met zoveel getallen, percentages en Beaume (suiker-)gehaltes dat het me een beetje begint te duizelen.

Maar dat geeft niet want wow, wat is het leuk om die wat dikke, ondoorzichtige drankjes te proeven die er zo maf uitzien. Bij rode wijnen moet je denken aan bijvoorbeeld ingekookt bramensap, bij witte eerder aan versgeperst grapefruitsap met een wolkje melk. Het zijn ongepolijste, ruwe sapjes waarin je toch al de latere wijn kunt herkennen.
De code is dat je het spulletje vervolgens met enige bravoure in een emmer of goot spuugt (het zou mij niets verbazen als wijnmakers daar wedstrijden in houden) en natuurlijk doe ik dan altijd braaf mee. Maar eerst slik ik stiekem altijd iets door. Het is per slot van rekening al wijn.


© RdL
weblog Australië
maart 2009