« Hostiles ****Zama *** »

LA CASA DE PAPEL

29

mrt

2018

Ze hebben namen als Tokio, Denver en Berlijn. Officieel weten ze niets van elkaar. Ze zijn anoniem bij elkaar gebracht, en maandenlang getraind, door een man die zichzelf de Professor noemt en iets briljants heeft bedacht: de Koninklijke Munt beroven. Dat loopt natuurlijk uit de hand.

De Spaanse serie ‘La Casa de Papel’ (‘het huis van papier’) is een lekker spannende thriller die zich grotendeels afspeelt in de gangen, kluizen én drukkerij van de bank waar briefjes van 50 euro worden gemaakt. Het groepje van acht neemt het personeel plus een groepje bezoekende scholieren in gijzeling, en trekt er elf dagen voor uit om verse bankbiljetten te drukken ter waarde van 2,4 miljard euro.

Het leuke van de serie, en tekenend voor het tempo waarin het verhaal wordt verteld, is dat de feitelijk inval meteen al aan het begin van de eerste aflevering plaatsvindt. Hoe krijgen de makers dan nog vijftien afleveringen vol? Door eindeloos heen en weer te springen in tijd.

[03-04-18] casa_de_papel_1.jpgAchter de bankdeuren is de spanning al snel te snijden. Niet alleen onder de personeelsleden, zoals de weinig slagvaardige directeur die een affaire heeft met zijn secretaresse. Dat deze Monica juist heeft ontdekt dat ze zwanger is, zet hun relatie onder druk. Het gegeven heeft ook zo z’n uitwerking op de gijzelnemers. Ze mogen er angstaanjagend uitzien, met zware wapens, rode overalls en Salvador Dali-maskers (dunne snor, hoogverbaasde blik), de criminelen hebben stuk voor stuk hun zwakke, sentimentele plekken.

Neem vader Moskou (Paco Tous), die zijn zoon Denver (Jaime Lorente) uit het criminele circuit had willen halen. Nu zitten ze samen in de snelkookpan van een bankoverval. Wanneer Denver dan ook nog iemand neerschiet, wordt het pa allemaal teveel.

En dan is er natuurlijk de buitenwereld. Het gebouw in Madrid wordt onmiddellijk belegerd door politie, onder leiding van de even capabele als getroebleerde Raquel Murillo (Itziar Ituño). Alleenstaande moeder met een ex die zich niet aan zijn contactverbod houdt: werk en privé lopen wat stress betreft naadloos in elkaar over.
Raquel voert de telefonische onderhandelingen met de Professor (Álvaro Morte), én ze ontmoet hem in het cafeetje om de hoek. Geen idee heeft ze, dat deze welgemanierde man dezelfde is als de geslepen overvaller met zijn dreigende taal.

Schrijver Álex Peña, die als televisiemaker in eigen land een aardige staat van dienst heeft, weet in iedere aflevering met cliffhangers de spanning zo op te voeren dat je dolgraag blijft kijken.
En tegelijkertijd heeft de serie iets gemoedelijks. Het is zoals met de personages in de ‘Ocean’s Eleven’-films: je mag ze wel, je leert ze kennen en heel veel onheil verwacht je eigenlijk niet van ze.

Dat er toch behoorlijk wat bloed vloeit wringt een beetje. Net als de seksistische trekjes van de serie: vrouwen zien we half ontbloot, mannen doen uitspraken over abortus. Bovendien heeft de maker weinig oog voor de logistieke kant van zo’n grootse, elf dagen durende operatie: eten, slapen, wassen blijven grotendeels buiten beeld. Maar de spanning blijft. Dat maakt de vijftien afleveringen het bekijken waard.


© RdL
Trouw
29 maart 2018