« Tomb Raider ***Aus dem Nichts **** »

DORST ***

15

mrt

2018

Het is een mooi verwarrende scène aan het begin van ‘Dorst’, de filmbewerking van Esther Gerritsens veelgeprezen gelijknamige roman. Een jonge en een oudere vrouw komen elkaar op straat tegen. ‘Kanker?! Hoe lang weet je dat al?’ De jonge vrouw is verbijsterd, maar emotioneel kun je haar niet noemen. Ze blijkt de dochter van de andere vrouw, die al even nuchter is onder het nieuws.

Hun afstand is groots, en pijnlijk. Alsof beiden woedend zijn over de kilte van het moment, en over hun onmacht er iets aan te veranderen. Het is een sterke start van een verhaal over die schurende relatie, tussen een vrouw die zich geen raad weet met haar rol als moeder, en een vrouw die hunkert naar een ouder die haar helpt volwassen te worden.

Dochter Coco, een ongemotiveerde studente, staat even later met koffer en cactus voor de deur om voor haar terminaal zieke moeder te zorgen. Moeder Elisabeth zat daar helemaal niet op te wachten. Maar ja nou ja.
[18-03-18] dorst.jpgRegisseuse Saskia Diesing, die na haar speelfilmdebuut ‘Nena’ opnieuw met Gerritsen samenwerkt, zet twee prima actrices naast elkaar. Elise van ‘t Laar speelt de dochter als een evenzeer verwende als verwaarloosde jonge vrouw, verstrikt in een armetierige relatie met een veel oudere man. Simone Kleinsma in haar eerste grote filmrol is mooi als een aftakelende moeder die laveert tussen bitterheid en levenslust, onvermogen en zachtheid.

Maar de vorm van de film wringt. Gerritsens boek werd verteld vanuit twee perspectieven; in de film is het alleen de moeder die zich regelmatig tot de camera wendt met terzijdes als ‘je moet ze een beetje helpen, de mensen’. Die onderstrepen haar emotionele afstand tot de wereld, maar voegen verder weinig toe.

De scenarioschrijfsters kiezen met in komedie bedreven acteurs voor een lichte toon in een drama rond sociaal onvermogen, maar stranden in scènes die geestig bedoeld zijn. Een aanvaring tussen oudere minnaar Leopold Witte met een ober, over rijsttafel, duurt veel te lang om leuk te zijn. En een herinnering van Coco aan haar ontmoeting met deze man, is visueel magisch vormgegeven. Prachtig, maar die stijl komt niet meer terug.

Zo ontstaat een film die schippert tussen genres en stijlen zonder een coherent geheel te vormen, zonder een emotioneel of dramatisch perspectief te kiezen - de korte, koele dialogen die als Gerritsens stijl gelden, maken het er, zonder literaire context, niet makkelijker op. En bovenal: zonder je als kijker dieper mee te voeren in de levens van twee vrouwen die misschien meer op elkaar lijken dan ze zelf zouden toegeven.

Dorst
regie: Saskia Diesing
met Elise van ‘t Laar, Simone Kleinsma, Leopold Witte, Stefan de Walle


© RdL
Trouw
15 maart 2018