ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« Inside Out ****She's Funny that Way **** »

TAL GRANIT & SHARON MAYMON OVER THE FAREWELL PARTY

22

jul

2015

Het onderwerp mag ernstig zijn, met ‘The Farewell Party’ leveren de Israelische filmmakers Tal Granit en Sharon Maymon een tamelijk lichtvoetig drama af over euthanasie. In hun land een gevoelig onderwerp van maatschappelijke discussie.
Granit: ‘Laat Nederlanders blij zijn dat ze in een land leven waar je iets te zeggen hebt over het begin en het einde van het leven.’

Een luchtige film over een aantal oudere mensen dat zelf het heft in handen neemt bij ondraaglijk lijden: staat euthanasie hoog op de politieke agenda in Israel?
Granit, telefonisch vanuit Tel Aviv: ‘Het is nog steeds illegaal in ons land, hoewel er in het laatste decennium twee zaken zijn geweest waarbij een als-patiënt toestemming voor levensbeëindiging kreeg. Toch heeft dat juridisch nog weinig verandering gebracht, en die zal ook niet komen nu we een orthodoxe minister van Volksgezondheid hebben. In de praktijk is levensbeëindiging een grijs gebied.

Was het vanwege die gevoeligheid moeilijk om de film te maken?
‘Nee hoor, en het werd nog een hit ook. Het klinkt onwaarschijnlijk, een zwarte komedie over oude mensen die doodgaan, maar de film trok 140.000 bezoekers. Dat is in Israel een blockbuster. De meest gehoorde reactie is dat mensen het fijn vinden dat ze kunnen lachen én huilen om de film. Dat merkten we ook op het filmfestival van Rotterdam, waar de film op de tweede plaats eindigde van de publieksfavorieten.' [21-07-15] farewell_party.jpg
De film mag een nobele boodschap uitdragen, dat dierenartsen machines in elkaar knutselen waarmee een patiënt zichzelf kan injecteren, is geen geruststellend idee voor een waardig levenseinde, wel?
‘Helemaal niet! Euthanasie is geen zaak voor amateurs. Daarom is het zo belangrijk dat het wordt gelegaliseerd, en dat er artsen bij aanwezig zijn. Nu is het zo dat mensen met geld naar een euthanasiekliniek in Zwitserland gaan. Wie het geld niet heeft, probeert zelf op de een of andere manier een einde aan z’n leven te maken. Stiekem, soms met hulp van artsen die weliswaar vinden dat ze het juiste doen, maar veel risico lopen. Vaak sterven mensen zonder familie of dierbaren om zich heen. Dat is diep tragisch.’

Maymon komt aan de lijn: ‘Overigens krijgen we heel veel reacties op de machine die in de film wordt gebruikt, een fictief ding gemaakt van fietskettingen. We hebben al vaak gehoord: kunnen we die machine bestellen? We zouden ‘m in produktie moeten nemen en er veel geld mee verdienen, haha. Dan kunnen we een volgende film maken.’

Naast euthanasie komen ook nog andere thema’s in de taboesfeer aan bod: homoseksualiteit, softdrugs. Past dat allemaal in één film?
Maymon: ‘Onze film gaat over leven, we pleiten voor de vrijheid om je leven in te richten zoals je dat zelf wilt. Om te beschikken over het begin en het einde, en gaandeweg eigen keuzes te kunnen maken. Vandaar een personage dat op z’n zeventigste nog steeds in de kast zit. Ik ben gay, Tal is lesbisch. De mogelijkheid voor ons om te trouwen zit er voorlopig niet in. In Israel leven veel mensen seculier, maar het is een religieuze staat. We verwachten niet snel grote veranderingen, maar geloven dat het anders kan. Vandaar deze film.’

The Farewell Party is vanaf morgen in filmtheaters te zien


© RdL
Trouw
22 juli 2015