ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« De ontsnappingCharlie's Country **** »

THE DARK HORSE ****

7

mei

2015

De onverwachte inspirator is een geliefd personage: films als ‘Dead Poets Society’ en ‘The School of Rock’ vertellen over de onvoorziene band tussen een onorthodoxe docent en pupillen die cruciale levenslessen leren. De Nieuw-Zeelandse ‘The Dark Horse’, naar een ware geschiedenis die eerder een documentaire opleverde, doet dat ook. Zonder in sentimentele valkuilen te vallen.

Genesis Potini (Curtis) was ooit een briljant schaakspeler, nu wandelt hij verward over straat. Van de psychiatrische kliniek die hem behandelt mag hij naar huis, mits hij wordt opgevangen door zijn enige familielid. Die broer, een bendelid met lamlendig bierslempende maten, straalt niet bepaald huiselijk rust uit.

Toch is de verhuizing het begin van een wending in Genesis’ leven: hij begint een schaakclub voor kansarme jongeren. Zijn tienerneef Mana (Rolleston, het jochie uit ‘Boy’), die op het punt staat te worden ingewijd als bendelid, wil zich graag aansluiten.

[21-06-15] dark_horse.jpg
Het is vooral de manier waarop regisseur Robertson dit niet bijster originele verhaal brengt, die van ‘The Dark Horse’ een hartveroverend, warm drama én een schets van maatschappelijke ongelijkheid maakt. Op het filmfestival van Rotterdam werd de film eerder dit jaar de grote publiekslieveling.

Omfloerster dan destijds gebeurde in ‘Once were Warriors’ (1994, waarin Curtis ook te zien was) geeft Robertson een inkijkje in dat deel van de Maori-gemeenschap dat op geen enkele manier deel uitmaakt van de samenleving en zich boos heeft teruggetrokken in misère.

Genesis past daar niet, met zijn gebreide vest, rode crocs en leesbril tussen de tatoeages en motorjacks. Maar het is vooral zijn vriendelijke levensenergie die hem in staat stelt zijn neef een alternatieve toekomst te bieden. Hun toenadering, in een parkje naast een monument dat iets wegheeft van een enorm schaakstuk, bestaat uit fraaie, intieme gesprekjes.

Mooi, hoe Robertson met compassie rondkijkt in die verschillende werelden en laat zien dat de agressieve vader misschien toch het beste voor Mana voorheeft. Het is simpel, betoogt ‘The Dark Horse’: iedereen heeft af en toe een hand op de schouder nodig van iemand die zegt ‘het komt goed’.

The Dark Horse
Regie: James Napier Robertson
Met Cliff Curtis, James Rolleston, Kirk Torrance
****


© RdL
Trouw
7 mei 2015