ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« Los Abrazos RotosFunny People »

INGLOURIOUS BASTERDS

27

aug

2009

Als filmcriticus kun je soms een beetje tegen een film opzien. Dat lijkt raar, want word je niet geacht nieuwsgierig te zijn naar alle films? Jawel, maar na zes Quentin Tarantino-films kan ik gerust vaststellen dat zijn werk me weinig doet. Van ‘Reservoir Dogs’ tot ‘Kill Bill 2’, ik beschouw zijn films als cynisch en nihilistisch, gemaakt door een man die zich met stapels filmverwijzingen steeds lijkt te moeten bewijzen als het slimste jongetje van de klas, en zich verlekkert aan smakeloze geweldserupties. Een goede stylist, dat wel. En een uitstekende schrijver. Tarantino heeft niet voor niets een grote schare fans en flink gevulde prijzenkast.
[27-08-09] inglourious_b_1.jpgZowel de fans als de niet-liefhebbers zien in ‘Inglourious Basterds’ hun gelijk: zijn nieuwste film is afstandelijk en grimmig, vol gedoemde personages die hooguit grappig zijn als je kunt lachen om scalperingen, gruwelijke moorden en sadisme. Een besnorde Brad Pitt is in z’n element als de aanvoerder van een Joods-Amerikaans guerillagroepje dat tijdens de Tweede Wereldoorlog op eigen houtje en met veel bravoure Nazi’s afslacht – toch is hij pas geestig wanneer hij in smoking Italiaans probeert te spreken.

[27-08-09] inglourious_b_2.jpgMaar Tarantino’s vakmanschap verbluft, meteen al in de weergaloos mooi opgebouwde openingsscène. Een Franse boer – zijn bescheiden huisje gefilmd in de dramatische verlatenheid en strakke kadrering van een spaghetti western – krijgt in 1941 een Duitse kolonel, de ‘Jodenjager’, op bezoek. In een zeer zorgvuldig gedoseerde conversatie over melk, ratten en haviken die je adem doet stokken, probeert de boer zo weinig mogelijk te zeggen en de Nazi zoveel mogelijk te weten te komen. De climax van die scène is verbijsterend.

Verbale strijd is de rode draad van deze in vijf hoofdstukken opgedeelde wraakfilm die liefde voor Duitse en Franse auteurscinema en oorlogsheroïek op een eigenaardige manier door elkaar husselt: een Parijse bioscoopeigenaresse probeert eigenhandig het Derde Rijk te beëindigen. Afzonderlijk komen er prachtig strakke gesprekken langs die schuren en fascineren, maar nooit ontroeren of doen voelen. Alles draait om spel en sluwe woordjes, waar vooral de voortreffelijke Oostenrijkse Christoph Waltz als kolonel Landa in vier talen in grossiert.
Maar mooie scènes maken nog geen mooi opgebouwd verhaal, daarvoor is Tarantino nog altijd te ongedurig, tezeer verliefd op zijn medium en te weinig gebrand op diepgang. Net als zijn eerdere werk doet ‘Inglourious Basterds’ denken aan een middagje kermis: visuele flair, grootse techniek, onwillekeurige humor (van de schrik) maar ook…leegte en naargeestigheid.

Inglourious Basterds
Regie: Quentin Tarantino
Met Brad Pitt, Christoph Waltz, Mélanie Laurent

© RdL
Trouw
27 augustus 2009