ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« The Brothers BloomEasy Virtue »

LIVERPOOL

4

jun

2009

Sinds het minimalistische werk van de Fin Aki Kaurismäki is er zelden zo hardnekkig gezwegen in een film als in ‘Liverpool’. De vierde film van de Argentijnse Lisandro Alonso (1975), die met films als ‘La Libertad’ en ‘Los Muertos’ in het internationale festivalcircuit een naam opbouwde, heeft zo consequent weinig dialoog dat je – mits in de juiste stemming natuurlijk – gaandeweg de behoefte aan tekst (of uitleg) gewoon begint te verliezen: we kijken naar een man over wie we verrekt weinig te weten komen en dat is eigenlijk prima zo.

[04-06-09] liverpool.jpgDe film begint - ironisch genoeg na oorverdovende gitaarrock onder de openingstitels - op een oceaanstomer, waar Farrel (Juan Fernández) aan zijn routinehandelingen te zien al jaren verblijft. Het lawaai in de machinekamers, de beukende wind op het dek, ze nodigen niet uit tot gesprekken. Net zomin als de morsige hut met pinups aan de muur, waar de filmmaker kalmpjes registreert hoe Farrel zijn kleren aantrekt en daarna gewoon maar wat zit te zitten op de rand van het bed. Maar ook aan land in Ushuaia, de besneeuwde, zuidelijkste stad van Argentinië, blijft de stilte. Farrel, een magere man met langig blond-grijs haar, zwijgt ook in het restaurant waar hij werktuigelijk eet en in de blote meisjes-bar waar hij al even emotieloos vertoeft.

De stilte blijft ook tijdens de reis naar zijn oude moeder die hij lang niet heeft gezien. Farrel lift een stuk, wordt wakker in een uitgeleefde bus. Zijn enige gezelschap is een wodkafles. De leegte om hem heen die cameraman Lucio Bonelli met grote precisie kadreert, in besneeuwde vlaktes of een dorpskroegje zonder vertier, reflecteert de leegte in dat ongeschoren hoofd. Misschien. Zeker is dat niet. Zeker is wel dat Farrel ooit een puinhoop achterliet die nu, tijdens een paar dagen verlof, niet zomaar op te ruimen valt. Wonderlijk mooi hoe Alonso, die zijn film coproduceerde met het Nederlandse Fortuna Films, statische scènes aaneenrijgt tot een ijzig verhaal waarin nauwelijks emoties doorsijpelen. Toch blijf je gefascineerd kijken naar die eenzame, doelloze man die de film tenslotte via een zijdeur verlaat en je met een raadselachtig grap(je) met een glimlach(je) achterlaat.

Liverpool
Regie: Lisandro Alonso
Met Juan Fernández, Giselle Irrazabal, Nieves Cabrera

© RdL
Trouw
4 juni 2009