ARCHIEF

2019

2018

2017

2016

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003

2002

2001

2000

1999

1998

1997

« XXYThe Trap / Klopka »

NEW YEAR BABY - SOCHEATA POEUV OVER

16

jun

2008

De hele familie van Socheata Poeuv was met kerstmis bij elkaar toen haar uit Cambodja naar Amerika geëmigreerde moeder met een onthulling kwam: Socheata’s broer bleek een kind te zijn uit een eerder huwelijk van haar moeder en haar twee zussen bleken haar geadopteerde nichtjes te zijn. De moeder van de meisjes was omgekomen tijdens het Rode Khmer regime in de jaren zeventig.

Voor de filmmaakster was de bekendmaking aanleiding om in Cambodja op zoek te gaan naar dat deel van de familiegeschiedenis waarover haar ouders juist altijd hadden gezwegen. Poeuv sleepte haar vader en moeder mee, twee mensen die zich breed lachend laten filmen zo lang er over het heden wordt gepraat. Maar eenmaal op vaderlandse bodem dringen pijnlijke herinneringen zich op.
Ook voor Peouv zelf gaat er een wereld open. Met verbijstering zet ze de gevolgen van Pol Pots schrikbewind tussen 1975 en 1979 op een rijtje: in vier jaar tijd stierf een kwart van de bevolking, zo’n twee miljoen mensen. “Driekwart van de huidige bevolking is van mijn leeftijd of jonger.”

Het meest onbegrijpelijk voor de in Texas opgegroeide Poeuv is nog wel het feit dat de Rode Khmer-leden achteraf nooit zijn aangeklaagd. Daar komt overigens verandering in: later dit jaar wordt in Cambodja een VN tribunaal geopend dat verantwoordelijken wel moet gaan berechten. De historische horror maakt Poeuv niet inzichtelijk door archiefmateriaal te gebruiken, maar door middel van animatie: met prachtig getekende beelden laat ze zien wat zij – de geluksvogel van de familie, die ‘niets’ heeft meegemaakt – zich voorstelt bij de verhalen van anderen. De tekeningen zijn precies zo abstract én persoonlijk als voorstellingen nu eenmaal zijn.

Tijdens de reis komt de regisseuse terecht op de plekken waar haar ouders in een werkkamp door de Rode Khmer met elkaar in de echt werden verbonden (“we hebben niets getekend, iemand zei gewoon ‘jullie zijn getrouwd’”), waar haar nichtjes onder erbarmelijke omstandigheden wisten te overleven en als door een wonder werden herenigd met de zus van hun overleden moeder, en ontmoet Poeuv familie die ze nooit eerder heeft gezien. En ondertussen groeit haar vader, die ondoorgrondelijke, wat onzekere man, stilletjes uit tot haar held.
Na hun vertrek uit het kamp wist deze man over een smal bergpaadje zijn vrouw, de kinderen, nog een familielid én een naaimachine over de grens met Thailand te smokkelen door de kilometerslange tocht vier maal af te leggen. In een Thais vluchtelingenkamp werd Socheata Poev geboren. De familie is nog steeds bij elkaar, de naaimachine is uiteindelijk ergens achter gebleven, vertelde de filmmaakster tijdens het International Documentary Filmfestival Amsterdam, afgelopen december. Daar ontving Socheata Poeuv voor haar debuut de Movies that Matter Award.

Amnesty International Film Festival 2007

©RdL
Trouw
28 februari 2007