« TV - Voetballiefde & satireJaren 80 terug op het witte doek »

TV - WERELDLEED TOT AAN HET TANDENPOETSEN

26

mei

2014

De laatste ‘Pauw & Witteman’. Na acht seizoenen was aflevering 1302 de hekkensluiter van de talkshow die van koffiemachine-napraat-fenomeen uitgroeide tot televisie-instituut.
Bijzonder moment.
Toch moest ik me losrukken van ‘Mildred Pierce’, de serie op Canvas waarin Kate Winslet haar historische collega Joan Crawford gaat evenaren, zo fantastisch in de gelijknamige film uit 1945. Het eerste kwartier was veelbelovend.

‘Losrukken’ klinkt onbedoeld onaardig, tegenover de twee uitstekende, breed geïnteresseerde journalisten die avond aan avond met een kringgesprek Nederland voorbereidden op de nacht. Maar vrijdagavond wist ik ook weer waarom ‘P & W’ al een tijdje niet meer mijn favorietenlijstje aanvoerde.

Voor de feestelijkheid duurde de laatste uitzending maar liefst twee uur. Wat leuk, niet tot middernacht, maar tot 1 uur kijken! Dat terwijl, na het nieuws dat Witteman het maar moeilijk had met het nachtbraken, het programma afgelopen week bol stond van grapjes over slaaptekort en wakker blijven.
Nog feestelijker: de gasten die door de jaren al zo vaak waren langsgeweest kwamen nóg eens. Wat leuk, daar hebben we Frits Wester (46 x, recordhouder), Alexander Pechtold (44 x), Bart Chabot (41 x), Wouter Bos (27 x) en Peter R. de Vries (26 x) weer!

De gastheren deden, met terugblikken die voor alle betrokkenen flinke veranderingen in haarkleur, kapsel en brilgebruik verrieden, pogingen om metatelevisie te maken: wat is het effect geweest van uw optreden in ons programma?
Maar consequent waren ze niet, en sommige gasten gaan er dan in volle galop op hun stokpaardjes vandoor. Griekenland-kenner Ingeborg Beugel ging los op humanitaire ellende in dat land, jurist Gerard Spong en terrorismedeskundige Beatrice de Graaf hakketakten over de Rote Armee Fraction, en Maarten van Rossem… enfin, is nu eenmaal Maarten van Rossem. Wat leuk, op de late vrijdagavond!

Noem mij een onverschillige wereldburger, maar als alle crises al zijn langsgekomen in het Journaal en Nieuwsuur, waarom moeten we er dan tegen middernacht weer aan geloven? Mag ik op dat tijdstip misschien nog even, eh, lachen?

Concurrent Humberto Tan snapt dat. Of hij nu een soapie of Mark Rutte spreekt, zijn stijl is los en warm, zijn toets licht, zijn verlangen naar menselijk contact en plezier groot.

Echt ontspannen ga ik tegenwoordig naar bed na The Tonight Show met Jimmy Fallon. De grappenmaker is (nog) niet zo sterk als illustere voorgangers David Letterman en Jay Leno, maar hij houdt wel de Amerikaanse traditie van maffe, pretentieloze late avond-show in stand. Fallon babbelt met Dolly Parton over haar 48-jarige huwelijk (“Ik heb me zo vaak laten verbouwen, mijn man is met drie verschillende vrouwen getrouwd geweest”), maakt een dansje met actrice Jennifer Lawrence en komt met een lijst boeken die je vooral níet moet lezen: ‘Kralen rijgen voor linkshandigen’, ‘Mondgeluiden’ en ‘Yoga voor paardrijders’.
Melig? Nou en of! Leuk? Ja!

Terwijl Nederlandse programmamakers vinden dat we tot aan het tandenpoetsen het wereldleed met ons moeten meeslepen, snappen Amerikanen dat de late avond-show een guilty pleasure is, die je verleidt nog even wakker te blijven, tegen beter weten in. Verdorie, toch weer laat geworden, maar wel lol gehad. Lekker gevoel.


© RdL
Trouw
Tv rubriek
26 mei 2014