« TV - Lyrisch van zinnia, venkel en clematisTV - wereldleed tot aan het tandenpoetsen »

TV - VOETBALLIEFDE & SATIRE

23

mei

2014

Juichpakken, jurkjes, hamsters, sambashirts: Nederland kleurt weer oranje. De WK-koorts zwelt aan. Als Nederlandse niet-voetballiefhebber kun je de komende weken twee dingen doen: onder een steen gaan liggen, of gewoon een beetje meedeinen op de golven van de voetbalgekte. Dat laatste kan op televisie tot mooie inzichten leiden.

Johnny de Mol begon drie weken geleden al met ‘Johnny in Oranje’, om in de stemming te komen. Nu hebben we aan Johnny een goeie, want naast het feit dat hij bevriend lijkt met heel voetballend Nederland, is hij het type man dat makkelijk schakelt tussen vriendelijke intimiteit, masculiene aktie en mafkezerij. In de aanloop naar het WK gaat hij op bezoek bij de Oranje-spelers: ‘ns kijken of ze een beetje lekker in hun vel zitten. Met Nigel de Jong, ervaren en relaxed, ging hij deze week autoracen, Nigels liefhebberij.

Bij Jordy Clasie thuis ging het anders: de programmamaker knuffelde de pasgeboren zoon van de jonge middenvelder, besprak diens jeugd zonder moeder, en toonde een emotionele videoboodschap van mentor Willem van Hanegem (‘Feyenoord icoon’). Iedereen in tranen. Bij die aardige portretjes steken Johnny’s malle oriënterende blikken in Brazilië wat schril af. Hij smeert de billen in van ene Priscilla, titelhoudster Mooiste Billen van Brazilië, en leert drie woorden Portugees. Tja.

De balans tussen voetbalinfo en gek vermaak is een stuk beter in het dagelijkse ‘Bureau Sport’. Als toegewijde fans steken Erik Dijkstra en Frank Evenblij vrolijk de draak met voetbalernst.
Zo nemen ze in iedere aflevering een voormalige Oranjespeler mee naar hun ‘Verhoorwagen’ om hem verantwoordelijk te houden voor een collectief trauma: Nederland werd nooit wereldkampioen. Helden als Rob Rensenbrink, Jan Jongbloed en Johnny Rep kijken schuldbewust mee naar oude beelden van historisch falen: bal tegen de paal, of tussen de keepershanden door.
Geestige gesprekken zijn het, die en passant mooie details uit een ander tijdperk prijsgeven. Doelman Jongbloed over 1974: “Handschoenen? Nee, droeg ik niet, die waren versleten.” Versleten?!

De makers gingen ook op bezoek bij het andere jochie uit de documentaire ‘Solo, de wet van de favela’ waarin Jos de Putter in 1994 twee bevriende Braziliaanse voetballertjes portretteerde. De ene, Leonardo, kwam naar Feyenoord. De ander bleef achter in hun sloppenwijk. Klinkt zielig, maar Anselmo maakt twintig jaar later een tevreden indruk. Evenblij, nooit te beroerd om zijn zwaarlijvigheid te bespotten, zat met Anselmo op hetzelfde stoepje waar ooit twee magere mannetjes hun dromen bespraken. Echt mooi.

Het is vooral de mix van voetballiefde en beheerste satire die uitstekend werkt. Enerzijds slaagt het melige tweetal er iedere keer in, met wat knip- en plakwerk, Louis van Gaal in de Verhoorwagen te krijgen, die mopperend over zoveel onbenul tegenover zich iedere vraag ontwijkt. Anderzijds zijn ze in Brazilië oprecht nieuwsgierig naar de lokale voetbalcultuur.

Zo blijk je als fan het geluk van je bewonderde team een beetje te kunnen helpen, met gebeden of offers. Dijkstra en Evenblij vatten die suggestie sportief op, en beklimmen de 365 treden naar een kerkje op een berg. Op hun knieën. Alles voor Oranje. ‘Zou Van Gaal trots op ons zijn?’


© RdL
Trouw
Tv rubriek
23 mei 2014