« De Langste DagTV - Hup, de wereld in! »

TV - VERLOREN VAN EEN BAARD

12

mei

2014

Zonder die baard had Nederland gewonnen. Tuurlijk. Nederland, dat voorafgaand aan het Eurovisie Songfestival met ‘Calm after de storm’ een buzz veroorzaakte: echte muziek! klonk het commentaar. Nederland maakt kans op de top, meenden ingewijden. Maar dit is de simpele waarheid: Ilse DeLange en Waylon hebben het met hun echte muziek afgelegd tegen een Oostenrijkse vent in een jurk, met een baard.

Laat ik eerlijk zijn: de laatste keer dat ik een compleet Songfestival uitzat was ik tien en vooral opgewonden over het feit dat ik de hele avond mocht opblijven. Nu zag ik daar nog het meest tegenop: wakker blijven met zoveel matige liedjes, druk vlaggezwaai en sprekers met onverstaanbare accenten.
Ik deed het voor de The Common Linnets. Of liever: voor gastheer Pilou Asbæk, de leuke Deense acteur uit ‘Borgen’. Waar ik geen rekening mee had gehouden was dat het stemgeluid van Asbæk consequent en ongegeneerd zou worden platgewalst door onze eigen Cornald Maas, terzijde gestaan door Jan Smit. Ineens wist ik weer waarom ik dit evenement jarenlang heb gemeden.

En toch werd het een verrassend leuke avond. Het fijne van 26 liedjes aanhoren waarvan driekwart je gestolen kan worden is dat je op andere dingen kunt letten, en zo vielen me twee terugkerende thema’s op: diepe décolletés en gepijnigde blikken, keurig verdeeld langs de sekselijnen.

Borstenliefhebbers hadden een grandioze avond, met als hoogtepunt het optreden van een groepje Poolse blondines. Volgens Maas becommentarieerden ze muzikaal het gewillige imago van Slavische vrouwen – en bevestigden dat meteen weer met rondborstige meiden die geknield in houten Ikea-emmertjes wulps een wasje deden.
De gepijnigde blikken kwamen van gevoelige mannen, zoals een forse Noor, een melodramatische Armeniër, en een Hongaar in een vest dat de meesten van ons nooit buitenshuis zouden dragen.

Het allerleukst van de avond was wel de constatering dat het Songfestival, bastion van oubolligheid, ruimte blijkt te kunnen bieden aan actualiteit en vooruitstrevendheid. Het woord ‘Rusland’ hoefde maar te vallen of er klonk boegeroep – vanwege de Russische bemoeienissen op de Krim, maar ook vanwege de barse geluiden uit Russische hoek, vorige week, over de deelname van een vrouw met baard.

Gaande de avond voltrok zich iets wat niemand ooit had durven denken. Het Eurovisie Songfestival, traditioneel eerder een feest van tuttigheid dan strijdvaardigheid, werd warempel het slim gekozen platform voor de zoete wraak van de LGBT-gemeenschap. Conchita Wurst (zonder décolleté maar mét gepijnigde blik een ware genderbender) belichaamde met het lied ‘Rise like a phoenix’ de frustratie van velen toen homo-onvriendelijk Rusland zichzelf afgelopen winter in het Olympische zonnetje zette. Oostenrijkse plakwimpers wonnen het van Oost-Europese nepborsten.

Conchita nam de spectaculair klimmende score niet, zoals haar concurrenten, in ontvangst met wild gespring en kushandjes richting camera, maar met ladylike blikken van ongeloof: een hand voor de mond, een lange nagel in de ooghoek om een traan weg te pinken. Wordt een man eenmaal een dame, dan krijg je ook een dame.

Tegen de tijd dat de overwinning een feit was, hielden Nederlandse twitteraars, balorig verbolgen over onze gemiste kans, zich alweer bezig met een andere kwestie: zingt hij/zij nou ‘Rise like a penis?’ En stuurden een sportief geestige foto rond: Ilse Delange met baard.


© RdL
Trouw
Tv rubriek
12 mei 2014