« TV - Pijnlijke flardIk heb een droom - Haig Balian »

TV - KLOKHUIS TOONT LEF

5

apr

2013

Twee jongetjes hangen wat rond bij een klimrek. “Ik moet thuis altijd biologisch eten”, klaagt de eerste. “Ik moet gewoon áfwassen, duh!”, klaagt de tweede. Ze snoeven nog even verder: de een heeft het thuis nog zwaarder dan de ander. Hun vriendje Thomas, díe heeft het goed voor elkaar: maakt nooit huiswerk, eet alle dagen patat, gaat heel laat naar bed en nooit naar de tandarts. Geen zeurende ouders. “Hij is gewoon he-le-maal vrij!”

Dan vallen de twee even stil. Die ouders, waar zíjn die eigenlijk? Hoe komt het dat Thomas altijd zonder brood op school komt? “Als je vrij bent maakt ook niemand zich zorgen om je”, peinst een van de jongens hardop.
Het zegt veel over de lef en tact van de makers van ‘Klokhuis’ dat ze niet alleen op vier dinsdagavonden in april een gevoelig onderwerp als kindermishandeling op de agenda zetten, maar dat bovendien doen met de fijne nuchterheid en humor die we van het programma kennen.

In de eerste aflevering, gewijd aan verwaarlozing, werden de jongetjes gespeeld door Mimoun Oaïssa en Pepijn Gunneweg, volwassen acteurs die hun slimme teksten precies laten balanceren tussen ernstig en geestig. Reporter Dolores Leeuwin sprak ondertussen met twee jongvolwassen vrouwen die helder bleken te kunnen terugkijken op een jeugd waarin ze er met afwezige of zieke ouders alleen voor stonden. Leeuwin ging ook op bezoek bij een kinderpsychiater, die heel simpel stelde: om te groeien hebben kinderen niet alleen gezond eten nodig, maar ook aandacht en emotionele warmte.

Op alle fronten ontstond zo een beetje afstand tot het zware onderwerp. Twintig minuten klare taal en concrete tips voor verwaarloosde kinderen en omstanders: dit is nu precies waarom volwassen jeugdtelevisie zo waardevol is.

Kinderen hebben rechten. Op veiligheid en een thuis. Het was de emotionele rode draad in ‘SOS Syrië!’, het benefietprogramma voor Syrische ontheemden eerder deze week dat, de journalistieke inspanningen van de makers ten spijt, iets te bol stond van betraande kleuterogen die nadrukkelijk voor het goede doel waren ingezet. Begrijpelijk is het wel: over de basisrechten van kinderen kunnen mensen het vaak snel eens worden.

Kinderrechten brachten de Argentijnse voormalig president Jorge Videla (opnieuw) ten val. In de door de IKON uitgezonden documentaire ‘De dwaze oma’s van Argentinië’ vertellen vrouwen hoe ze met de talloze verdwijningen tijdens Videla’s schrikbewind in de jaren zeventig niet alleen kinderen, maar ook kleinkinderen uit het oog verloren. Zo’n vijfhonderd baby’s zijn destijds bij politieke gevangenen weggehaald. Een groep vasthoudende oma’s liet het er niet bij zitten en heeft, geruggesteund door modern genonderzoek, aangetoond wie hun verwanten zijn.
De grootschalige kinderontvoeringen leverden Videla, toch al gedetineerd, vorig jaar 50 jaar extra gevangenisstraf op. Een bejaarde dame zei: “Ik mag niet doodgaan voor ik haar heb gevonden.” Haar kleindochter moet naar huis kunnen komen.

De Klokhuis-jongetjes zagen het aan het eind van de sketch ineens weer zitten: liever ’vies gezond’ eten dan helemaal niet, toch? “Kom, we gaan naar huis!” juichten ze. En ze gingen, vrolijk springend. Zij wel.

CITAAT VAN DE DAG
“Ik ben meer met fietsers bezig dan met Rembrandt.”

Aan de vooravond van de heropening van het Rijksmuseum kijkt directeur Wim Pijbes in 'De Wereld Draait Door' terug op een van de hoofdpijndossiers van de renovatie: het fietspad onder het museum door.


© RdL
Trouw
TV rubriek
5 april 2013