« TV - Warm he?TV - Vakantiekiekjes en chocoladekleurige das »

TV - BLIJF GRETIG (EN DWAAS)

22

aug

2012

‘Blijf gretig, blijf dwaas’, dat leek de rode draad te worden van de vijfde ‘Zomergasten’, waarin Jan Leyers topmanager Ben Verwaayen ontving. De uitspraak is van Steve Jobs in een speech die Verwaayen aan het begin liet zien. Glunderend keek hij toe hoe Jobs een nieuwe lichting afgestudeerden inspireerde met anecdotes over toeval, mazzel, en leven met een open blik.
In de loop van de avond werd duidelijk wat Verwaayen zo in de man van de iPhone bewondert. Toeval, mazzel en een open blik lijken ook in zijn eigen internationale carrière bij telecombedrijven een grote rol te hebben gespeeld.
Gretig lijkt Verwaayen zelf ook. Maar dwaas? Voor veel mensen is het een mysterie wat een topmanager zoal doet, en dat is na deze avond niet veranderd. “Ik ben niet mijn baan!” herhaalde Verwaayen. Dat getuigt van een gezond arbeidsethos voor iemand die om de paar jaar een andere functie heeft. Maar als kijker dacht ik regelmatig: “Maar wie ben je dan wél?” Dit is niet onaardig bedoeld, maar met gelukkig getrouwde lekkerbekken die zo blij zijn met hun kleinkinderen, kun je de gracht dempen.
Verwaayen vormde wat dat betreft een buitenbeentje binnen de Zomergastentraditie die doorgaans mensen voor de camera haalt die net een beetje boven het alledaagse zweven, of ze nu vol overgave mooie dingen maken of eigenzinnige dingen denken. Mensen die wél hun werk zijn.

Aan Leyers, dit keer in fraai oudroze (met losspringend knoopje), lag het niet. Charmant onhandig schakelend tussen ‘u’ en het afgesproken ‘je’, interrumpeerde hij, vroeg lekker vaak ‘leg ns uit?’ en deed echt zijn best Verwaayen concrete uitspraken te ontlokken over een veranderend Europa. Zijn gesprekspartner betoonde zich echter geen ziener, geen inspirator. Hooguit een joviale tafelgenoot.

Zijn mooiste fragment was een drieluikje interviews met (voormalige) Europese regeringsleiders, dat verschillende opvattingen over macht toonde. In Frankrijk krijg je er als journalist geen speld tussen bij Sarkozy die zich in het Élysée strategisch hooghartig opstelt tussen Franse vlag en vergulde zuil. In Engeland wordt premier Cameron aan het spit geregen door een verslaggever die graag zelf punten scoort. En in Nederland? Daar zitten Ferry Mingelen en Mark Rutte bijna amicaal tegenover elkaar en klinken er zinnen als ‘hou toch op man!’

Elkaar recht in de ogen kijken, daar ging het Verwaayen om. Of, als je het doortrekt: de betrekkelijkheid en feilbaarheid van macht. Het echoode een dag later na in Coen Verbraaks ‘Kijken in de ziel’, de serie waarin hij professionals ondervraagt over hun vak. Artsen deze keer. Ze hebben macht, en ze maken fouten. Verbraak kijkt zijn gasten niet alleen oprecht nieuwsgierig en aandachtig aan, hij laat zich ook zo mooi verwonderen door wat ze zeggen. Regelmatig hoor je hem, stilletjes natuurlijk, dwars door een antwoord heen zeggen ‘O ja?’ Hij kijkt er zelf ook van op. Verbraak vraagt niet naar de bekende weg.

Zou je dat dwaas noemen? In no time priemt hij door professionele maskers, van een interview maakt hij een prettig gesprek. Zijn kracht? Coen Verbraak blijft gretig.


CITAAT VAN DE DAG
Er is een keer een taartschep in een buik achtergebleven.

In ‘Kijken in de ziel’ vertellen artsen aan Coen Verbraak dat er in de operatiekamer wel eens iets misgaat.


© RdL
Trouw
TV rubriek
22 augustus 2012