« TV - Het onzichtbare zichtbaarTV - Een breed lachende Europeaan »

TV - STUK

29

aug

2011

Tokio heeft elf driesterrenrestaurants, Parijs maar tien. Als het om goed eten gaat dan is de Japanse, niet de Franse hoofdstad the place to be, zo leerden we van een reportage in het Belgische actualiteitenprogramma ‘Terzake’.

Die ging geestig van start met Jean-Luc Naret, voormalig hoofd van de Michelingids, die liet zien hoe moeilijk het kan zijn de culinaire schatten van de stad met z’n 160.000 restaurants, te ontdekken. De doorgewinterde proever wandelde door een onopvallend straatje, stapte een parkeergarage in, keek voor de camera gespeeld verwonderd om zich heen, trok ineens een fleurig gordijn tegen het grijze beton opzij, et voilà: een piepklein eettentje van topniveau.
“Zéven couverts!”, zei hij vertederd en schoof aan voor delicate hapjes die de kok al zoveel Franse lof heeft opgeleverd. Je kunt je afvragen of een Parijs restaurant een dergelijk onooglijke entree vergeven zou worden.

Geen poenerig gedoe, maar eenvoud, dat is de kracht van de Japanse sterrenkeuken, wilden de makers maar zeggen.
Toch komt er meer bij kijken natuurlijk. “Ik communiceer met mijn ingrediënten”, filosofeerde bijvoorbeeld een bejubelde kok. Waarom Michelin nou juist in Japan zoveel sterren toekent werd toch niet helemaal duidelijk. Wel dat topchefs, overal ter wereld, eigenwijze kunstenaars zijn. Mensen die je misschien niet teveel moet laten praten, maar gewoon mooie dingen moet laten maken.

Net als de artiesten die vrijdagavond in een live verslag van de Amsterdamse Uitmarkt de aftrap gaven voor een nieuw cultureel seizoen. In de stromende regen. Presentator Jörgen Raymann verdween regelmatig achter een ‘kralengordijn’ van dikke druppels terwijl hij een kleurrijke reeks optredens aan elkaar praatte. De maffe dansgroep Club Guy & Roni, de Haagse hiphoppers Kernkoppen, een quatre mains van de gebroeders Jussen, jazzy zanger Ruben Hein wiens wuifende kuif door het geplens werd platgeslagen, de een was nog aanstekelijker dan de ander.
Het publiek stond er, kleurige paraplu’s dicht tegen elkaar aan, verwaterd bij, als figuranten in de klassieke filmmusical ‘Les Parapluies de Cherbourg’.

Wat een genot om je in een warme huiskamer op de bank te mogen laven aan artiesten die zelfs op een glibberig podium mooie dingen maken.
Arjan Ederveen bijvoorbeeld. Stijlvol gekleed in zwart pak gleed de acteur-schrijver, die binnenkort met een soloprogramma over eenzaamheid in het theater staat, over de waterlaag, spreidde een dekentje uit en ging erop zitten, samen met zijn hond Stuk. Aan Raymann had hij juist uitgelegd hoe het dier aan die eigenaardige naam was gekomen. Het gesprekje was wat stroef verlopen.
Maar zodra Ederveen en Stuk alleen waren was alles goed. ‘Stuk, je bent een stuk, je bent mijn stuk, je bent een stuk van mij’ zong Ederveen, die ook een mondharmonica had meegenomen. In twee minuten creëerde hij een van de meest aandoenlijke, ontroerende liefdesbetuigingen van mens aan dier die ik ooit heb gezien. Stuk likte ondertussen z’n poten en keek stug de andere kant op.

Bezuinigingen, ongezellig weer, de omstandigheden mogen somber zijn, het culturele seizoen kan nu al niet meer stuk.


© RdL
Trouw
TV Rubriek
29 augustus 2011