« TV - Wat zijn we toch slimTV - Het onzichtbare zichtbaar »

TV - OP ZOEK NAAR PIJN

3

jun

2011

Pindakaas uit een oksel likken. Touwtjespringen op legoblokjes. Wasabi snuiven met een rietje. Billen laten bewerken door een schuurmachine. Slagroom van een wc bril eten.

Mensen doen rare dingen. Althans, in ‘The Pain Game’ dat twee weken geleden op RTL 5 van start ging. ‘The Pain Game’ is in de basis een quiz, maar niemand is werkelijk geïnteresseerd in de antwoorden op vragen als ‘Hoeveel grassprieten heeft een voetbalveld?’ De deelnemers zitten er niet vanwege hun kennis, maar hun zin, bij een fout antwoord, in pijn, afschuw, lijden en vernedering.

Gek, zou je zeggen: doen we er in onze maatschappij alles aan om zulke ervaringen uit te bannen, zoeken mensen ze vrijwillig op! Maar dat is het ‘m juist. Welvaart en veiligheid doen mensen wel eens vergeten dat ze meer aankunnen dan het dagelijkse leven met beeldschermen, volle winkelwagens en designspulletjes van ze eist, zo betoogde de Amerikaanse schrijver Chuck Palahniuk in zijn roman ‘Fight Club’, over ondergrondse vuistgevechten waarin liefhebbers elkaar tot moes slaan.

Ook de moderne mens heeft behoefte aan rites de passages, offers en littekens. “Piercings, tatoeages en littekenkunst, dat zijn niet zomaar modegrillen”, zei de schrijver in Trouw naar aanleiding van de verfilming van zijn boek. “Het zijn tekens dat mensen een pijnlijk, traumatisch moment hebben doorstaan. Ze hebben bewezen dat ze dat kunnen. Ik zie niet zoveel verschil tussen een piercing en een blauw oog.”

De jongens van ‘Jackass’ die nadrukkelijk hun grenzen opzochten, komen misschien het meest in de buurt van vrijwillige vechters, maar minder radicale programma’s als ‘Expeditie Robinson’, ‘Meisjes in de Jungle’ en ‘Try Before You Die’, waarin mensen fysieke uitdagingen en ontberingen ondergaan, lijken te appelleren aan dezelfde behoefte.
Het heeft iets decadents, dat bedachte gezoek naar primaire impulsen door mensen die hun leven dik voor elkaar hebben. Het doet een beetje denken aan de orgies in ‘Asterix en de Helvetiërs’, waarbij rijke, zwaarlijvige Romeinen zich vermaken met ‘verrukkelijke’ smerigheid en zweepslagen.

Als salonavonturier, thuis op de bank, zit je erbij en kijk je ernaar. ‘Au’, of ‘gadver’, veel heviger dan dat worden je emoties niet bij het zien van ‘The Pain Game’-kandidaten die zich in een comfortabele studio, verzekering en pleisters bij de hand, laten uitdagen. Trots laten ze achteraf hun schrammetjes zien aan Dennis Weening, de presentator die dol is op maffe kunststukjes.
“Waar ligt de grens?” vroeg hij vrolijk aan een vrouw die juist vijftien seconden had staan tongzoenen met een tandeloze opa.
“Nou, ik denk dat er nu geen grens meer is”, zei ze. Tuurlijk niet, met het spel valt immers geld te verdienen. Het lijden moet wel worden beloond.

Veel tattoeages in de studio trouwens. De man die de stunt met de schuurmachine aanging had er een op zijn rechterbil: ‘1+ 1 = 2’. Nee, kennis is geen vereiste voor deelname. Wel een overmaat aan schaamteloosheid.


© RdL
Trouw
TV Rubriek
3 juni 2011