« TV - Provincialisme en fetaTV - Wat zijn we toch slim »

TV - KON OPRAH DE BIJEN NOG MAAR REDDEN

27

mei

2011

“Ik zeg geen vaarwel. Ik zeg tot ziens.” Met die woorden nam Oprah Winfrey afgelopen woensdag na vijfentwintig jaar definitief afscheid van de dagelijkse talkshow die haar tot een van de populairste, machtigste en best betaalde personen in de internationale media maakte. Het einde van een tijdperk, zou je zeggen. Maar Oprah staat meer symbool voor het begin van een tijdperk. Het tijdperk van ‘emo tv’.

Of ze nu afgepeigerde jonge moeders, transseksuelen, overspelige partners, slachtoffers van misbruik, verliefde filmsterren of de president van haar land onthaalde, Oprah wist er altijd een intiem gesprek van te maken waarin zij zich liet leiden door compassie en discreet verwoorde nieuwsgierigheid, en haar gasten misschien wel meer vertelden dan zij zich hadden voorgenomen te zullen doen.

Emotionele televisie. Nationale groepstherapie. Huil tv. Over haar aanpak is vaak lacherig gedaan. Maar je kunt gerust verdedigen dat Oprah met haar gehamer op zelfacceptatie en zelfontplooiing meer heeft bijgedragen aan vrouwenemancipatie en het normaliseren van taboe-onderwerpen dan de mensen achter feministische pamfletten of maatschappelijke lobby’s graag zouden toegeven.
Het persoonlijke is politiek. Het adagium van de Tweede Feministische Golf was de ruggegraat van haar show. Dat ze de laatste jaren een soort cultus rond haar persona creëerde en schaamteloos haar volgers beloonde met auto’s, iPads of een reisje naar Australië, doet daar uiteindelijk weinig aan af.

Emo tv is inmiddels tot een standaard verheven. Maar met haar persoonlijke openheid en geestdrift onderscheidde Oprah zich toch van veel andere programmamakers die met meelevende blikken verhalen over diëten, trauma’s of bevallingen aanhoren. Sterker, we zitten opgescheept met een overdaad aan narcistische of exploitatieve ego tv, waar je als kijker soms even aan wilt ontsnappen.

En wat is dan fijner dan een tuinprogramma? Natuurlijk klinkt dat suf, maar voor iedereen die van bloemetjes en plantjes houdt is dit een geweldige week dankzij de RHS Chelsea Flower Show, waarvan de BBC dagelijks uitgebreid verslag doet. De Engelse bloemenshow is een jaarlijks evenement, steevast vereerd met koninklijk bezoek, waarbij ontwerpers in competitie juweeltjes van tuinen laten zien, bloemsierkunstenaars zich verliezen in extravaganza, en telers een nieuwe iris, orchidee of zoiets delicaats als de zwarte primula euprepes presenteren.

Het leuke van de BBC bloemenjournaals is de afwisseling van ernst en vurig enthousiasme waarmee de presentatoren tussen het wuivende groen duiken. Uitgebreid staat men stil bij natuur in de stad, of het gedachtengoed van William Robinson, de invloedrijke negentiende eeuwse tuinier die met zijn boek ‘The Wild Garden’ losse, volle cottage gardens bepleitte met vloeiende overgangen tussen plant en pad. Tijmplantjes tussen de tegels, kom daar in een vinexwijk maar eens om!

De makers gingen ook kijken in een schitterende ‘nectar garden’, vol geurende bloemen die een feest zijn voor bijen, vlinders en andere onmisbare insecten. De ontwerpster maakt zich, zoals velen, zorgen over de wereldwijde bijensterfte.
Ik dacht nog even: bel Oprah. Zij hoeft de treurige bijenstand maar één keer te noemen en betegelde nieuwbouwwijken veranderen in bijenparadijzen. Maar we zullen het nu zonder haar moeten doen. Hoewel, ze zei toch echt ’tot ziens.’


© RdL
Trouw
TV Rubriek
27 mei 2011