« TV - Streberige lekkerbekkenTV - (On)verwachte ontroering »

TV - VEEL TE LACHEN

27

sep

2010

De herfst is officieel begonnen en daarmee breekt voor gevoelige types een sombere tijd aan. Gelukkig valt er op televisie veel te lachen, want humor kan veel betekenen voor de mentale gezondheid, legde gezondheidspsycholoog Sibe Doosje vorige week in deze krant uit. ‘Veel te lachen’ moet je overigens ruim zien: op televisie wemelt het van de mensen die proberen ons aan het schateren te krijgen.
Dat lukt natuurlijk niet altijd. De improvisaties door Nederlandse acteurs tijdens de ‘Grote Filmquiz’ bleven nogal flauw en de sketches van ‘Koefnoen’ zijn amusant, maar meer ook niet. Veteraan Paul de Leeuw is in zijn dagelijkse ‘MaDiWoDoVrijdagShow’ nog steeds grappig zolang hij egels onder zijn shirt stopt, maar niet wanneer hij de Haagse meisjes en jongens van ‘Oh Oh Cherso’ uitnodigt om ze te laten weten dat hij zo’n fan van ze is.

Een echte fan pakt z’n idool aan, is juist het idee achter de verschillende afleveringen van ‘The Roast’, waarmee Comedy Central de late zaterdagavond vulde. ‘The Roast’ heeft iets van een vervroegd begrafenisritueel: een groepje Amerikaanse komieken stelt een soort eulogie samen voor een bewonderde collega, die in een centrale zetel op het podium de kolderstroom dapper over zich heen laat komen. Het gaat er hard aan toe: de grappenmakers overtroeven elkaar in vunzigheid, politieke incorrectheid en persoonlijke zwakke plekken. Seks ligt voor de hand, lolletjes over huidskleur of een incestverleden weer niet. Au! Ze schuren, snijden en beuken, maar de grappen zijn gek genoeg ook wel bevrijdend, juist door de onderstroom van affectie. Ze maken hoe dan ook meer los dan gegniffel en dat is belangrijk volgens de gezondheidspsycholoog: heilzame humor werkt op de kraaienpootjes.

De laatste eregast van de avond was Joan Rivers (77), die we kennen als de extraverte tv-persoonlijkheid die van de rode loper bij de jaarlijkse Oscaruitreiking een couture-moment heeft gemaakt met de simpele vraag: ‘Wie draag je?’ Rivers’ vele kosmetische ingrepen vormen een dankbaar inkoppertje voor iedere lolbroek. “Je gezicht is net de Irak-oorlog. Bloederig, en niemand wil het nog op tv zien”, kreeg ze te horen. De comédienne zelf had wel schik maar kon er niet om lachen – daarvoor is haar gezicht te strak.

Waarmee we zijn aangekomen bij de kern van humor: die is heel persoonlijk. Zelf ben ik een groot liefhebber van universele slapstick: vallende mensen. Niet met hun ballen op een hek, of hoofd op een zwembadrand; het moet wel leuk blijven. Gewoon klunzen op ski’s en wiebelige fietsen, omkukelende peuters en struikelende bruidsparen. Home video-programma’s grossieren erin, maar daarnaast heb je zulke rariteiten als het Japanse ‘Takeshi’s Castle’ (Comedy Central) en het Amerikaanse ‘Wipeout’ (RTL 5), waarin volwassen vrijwilligers hindernisbanen betreden met zulke kleurrijke stripdecors als je in videospelletjes als Super Mario Galaxy ziet, compleet met maffe geluidjes op de momenten dat ze naar beneden duikelen. Flauw? Ontzettend. Maar dit soort humor is onuitputtelijk. Gelukkig maar. Na de herfst komt ook nog de winter.


© RdL
Trouw
TV rubriek
27 september 2010