ARCHIEF

artikelen uit september 2009

• Queen of the Road »

  29

  sep

  2009

  Of ik wel eens eerder op een four wheel motor heb gereden, wil Troy weten. Troy is vervangend hoofd druiventeelt zolang Melissa met ouderschapssverlof is.
  Een wát?!
  Troy is de loods al binnengestapt en komt naar buiten met een soort scootmobiel.
  Heel makkelijk hoor, zegt Troy. Hij neemt vlotjes de versnellingen en rem door.
  “Alright? Just follow me.”
  Hij rijdt weg in zijn auto.
  Maar hoe geef ik gas?
  Honderd meter verderop stapt Troy uit en loopt terug. “Kijk, dit knopje.”
  Prima, daar gaan we.
  
  Na twee bochten ben ik hem kwijt. Ik rij in ‘high gear’ een kilometer of vijftien, maar dat is voor een auto natuurlijk veel te langzaam. Ik stop en kijk maar eens op het plattegrond van de verschillende druivenvelden die hij me zojuist heeft laten zien. Geen flauw idee waar ik ben. Gelukkig komt Troy vanachter een hobbel in de weg alweer tevoorschijn. Hij wuift vrolijk. Hij vindt me ongetwijfeld een enorme sukkel.
  
  Afgelopen week heb ik allerlei Gemtree-vergaderingen en bijeenkomsten meegemaakt, maar hier ben ik natuurlijk voor gekomen: de wijngaard!
  Troy wil dat ik vandaag in een aantal druivenvelden de juist ontluikende druiventrosjes, iets kleiner dan mijn pink, ga tellen. Als je dat op een aantal willekeurige plekken in het veld doet heb je aan het eind van de dag een ruwe schatting (“a roughie”) van de oogst, begin volgend jaar.
  Troy laat zo’n trosje zien en licht zijn hielen.
  
  Daar sta ik dan. De rij druivenstokken lijkt links en rechts tot aan de horizon te lopen. Overal om me heen kniehoog gras, klaver en bloemetjes. Overal stilte.
  Ik had m’n iPod moeten meenemen.
  Moet ik ook die héle kleine trosjes tellen? En wat als er twee trosjes aan één takje zitten?
  Over de eerste planten doe ik uren, gestressed op het handtellertje drukkend dat Troy me heeft gegeven. Maar gedurende de dag word ik er handiger in: na een paar uur zoeken mijn handen al enigszins geroutineerd naar de piepkleine groene balletjes die over een half jaar chardonnay druiven zullen zijn.
  Toch zie ik verbeterpunten. De volgende keer kom ik niet meer zonder zonnebril, hoed en een dikke laag zonnebrand: mijn gezicht is knalrood.
  
  No worries, mate: ik eindig de dag, kapot maar voldaan, met een laatste ritje op de 4W motor. Wind door mijn haren. Queen of the road.
  
  
  © RdL
  29 september 2009
• Buitengesloten » Nou, daar zitten we dan. In de ondergaande zon, op de veranda. Met een biertje in de hand en uitzicht op de groeiende druifjes lijkt de wereld aan onze voeten te liggen. Even later wordt de idylle...
• Regenboog » Stiekem krijgen wij flink genoeg van het koude weer (10-15 graden) en de oorverdovende regenbuien, maar als boer ben je daar natuurlijk maar wat blij mee. Bovendien levert een onverwacht zonnetje...
• Barbee » De eerste barbee zit er op! Het cliché luidt dat Aussies dag en nacht naast de barbecue zitten, maar dat is niet helemaal waar. Desalnietemin, is er een goede reden om bij elkaar te komen...
• Olijven overal » Na tien dagen zijn er al wekelijkse rituelen ontstaan: op zaterdagochtend naar de lokale boerenmarkt in Willunga, een dorp verderop. Hippies, alternatieve vogels en kritische foodies zoals wij...
• Water issues » Australië kampt al jaren met schrikbarende droogte. Toen ik afgelopen maart hier rondreisde ging ieder gesprek over één ding: watergebrek. Een causaal verband zie ik niet, maar...
• Discipline » Het is te vroeg voor algemene uitspraken, maar mijn eerste indruk is dat het er op Australische scholen een beetje anders aan toegaat dan op Nederlandse. Op Nicks school is er om de twee weken op...
• Een uniform is cool » Weer een hobbel genomen: Nick heeft zijn school van binnen gezien. De openbare McLaren Flat Primary School is zo bescheiden dat er maar vier – gecombineerde – klassen zijn voor de...
• Opgesloten met een koala (en een krokodil) » Het is zondag. Om de eerste dagen van desorientatie en hevige verkoudheid een beetje achter ons te laten pakken we de bedrijfswagen en tuffen naar het zuiden van het schiereiland waarop we wonen...
• Beestjes » Stadswatjes als wij zijn, zijn we niet gewend aan beestjes. Als er in Amsterdam per ongeluk een hommel binnenvliegt is dat een happening waar we het een paar uur later nog over hebben. Een...
• Dorpsgevoel » De afgelopen 24 jaar heb ik met veel plezier in grote steden gewoond. Nu woon ik in een dorp. McLaren Flat, in de wijnregio McLaren Vale, is zo klein dat het ‘centrum’ bestaat uit een...
• Een veranda! » We zijn gearriveerd in McLaren Vale, de wijnregio net onder Adelaide. Ons huis voor de komende maanden ligt idyllisch tussen de wijngaarden en heeft iets wat ik mijn hele leven al heb willen hebben...