ARCHIEF

2010

• • augustus »
  • juli »
  • juni »
  • mei »
  • april »
  • maart »
  • februari »
  • januari »

2009

• • december »
  • november »
  • oktober »
  • september »
  • april »
  • maart »

« Een uniform is coolWater issues »

Discipline

Het is te vroeg voor algemene uitspraken, maar mijn eerste indruk is dat het er op Australische scholen een beetje anders aan toegaat dan op Nederlandse.

Op Nicks school is er om de twee weken op woensdagochtend een assembly in de aula, waarbij klassen hun werk aan de ouders presenteren. Op deze kille morgen zit ik om 9 uur met een kopje oploskoffie op de eerste rij in de ruimte waar zojuist zo’n honderd kinderen in volkomen stilte zijn binnengekomen. Nu zitten ze keurig in rijtjes op de grond: een kleine zee van royal blue ruggetjes.

Onder leiding van het schoolhoofd en haar gepensioneerde echtgenoot die zijn electrische gitaar heeft meegenomen wordt eerst het volkslied gezongen (oei, straks naar wikipedia voor de tekst!) en geeft iedere klas vervolgens een presentatie. De kleintjes noemen, netjes om de beurt in de microfoon sprekend, rijmwoorden die ze hebben geleerd. Nicks klas laat tekeningen zien rond het thema ‘migratie’, en een aantal twaalfjarigen speelt op dwarsfluit en klarinet een zagende versie van ‘Ol’ MacDonald’.
Tenslotte zet het hoofd een aantal kinderen in het zonnetje met certificaten voor ‘beleefdheid’, ‘hard werk’ of ‘vooruitgang met spelling.’

De discipline waarmee het allemaal gebeurt vind ik verbijsterend. Zijn juffen op onze Amsterdamse school vaak vooral druk met herrie bestrijden, hier wordt maar één keer om stilte verzocht. Door een jochie van een jaar of zeven met de microfoon. Wie er zit te kletsen? De ouders.


© RdL
23 september 2009 topics: McLaren Vale