ARCHIEF

2010

• • augustus »
  • juli »
  • juni »
  • mei »
  • april »
  • maart »
  • februari »
  • januari »

2009

• • december »
  • november »
  • oktober »
  • september »
  • april »
  • maart »

« BeestjesEen uniform is cool »

Opgesloten met een koala (en een krokodil)

Het is zondag. Om de eerste dagen van desorientatie en hevige verkoudheid een beetje achter ons te laten pakken we de bedrijfswagen en tuffen naar het zuiden van het schiereiland waarop we wonen, richting Victor Harbor.

Vlak bij dat kustplaatsje is een dierentuintje met Australische dieren die je toch een keer van dichtbij gezien moet hebben. Letterlijk dichtbij: we zijn nog niet binnen of er komt een goeiige kangoeroe op ons af die een hap neemt uit ons plattegrond.

Er zijn parkieten, papegaaien, kookaburra's, emu’s, spierwitte pauwen en andere exotische vogels te zien, een stuk of wat krokodillen, een python, een wombat en een echidna, en buidelknaagdieren wier naam ik onmiddellijk ben vergeten.
Maar het hoogtepunt is natuurlijk de koala. Twee koala’s zijn geloof ik speciaal getraind om drie keer per dag naar beneden te komen om daar op een fotogenieke tak een bos eucalyptusbladeren te gaan zitten eten. En bezoekers mogen ze dan aaien! Vol overgave storten we ons op het grijsgekleurde ronde beest met z’n pluizige oren (aaaahh...). Het geknuffel en gekroel in z’n zachte vacht die zelfs naar eucalyptus rúikt lijkt ie allemaal best te vinden, zolang ie maar mag blijven eten.

Diep tevreden wandelen we even later naar de uitgang, maar die is tot onze verbijstering al dicht! Tien over vijf en alles is dicht en verlaten. Het licht in het café en het souvenirwinkeltje is uit en op het toegangshek zit een dik slot. Er is werkelijk geen mens meer te bekennen. Lichte paniek. Een nacht opgesloten zitten met een koala, vooruit. Maar niet met een krokodil (hoewel, als ik nog eens een stuk leer wil verpatsen dan weet ik nu hoe dat moet).

Er zit niets anders op: over het hek klimmen. En snel ook, want een nieuwsgierige emu komt al poolshoogte nemen. Even later zijn we bevrijd – en heeft mijn spijkerbroek een scheur in het kruis.

Oh boy. Het gaat nog heel lang duren voordat we gewend zijn aan de provincie.


© RdL
20 september 2009 topics: McLaren Vale