« Vijf jaar na 9/11 - orale vertellingenCalifornische wijn wordt groen »

GAIA, GROEN HOTEL IN CALIFORNIë

15

jun

2008

Polyester spreien, lekkende douches, plakkerige matrassen, hysterisch blazende kachels en airconditioners en stápels verpakte zeepjes en shampooflesjes: in Amerikaanse motels kan de ecobewuste reiziger zich soms knap ongelukkig voelen.
Maar het kan beter. ’Milieu’ en ‘groen’ zijn in de Verenigde Staten geen holle salontermen. Steeds meer ondernemers, ook in het toerisme, kiezen voor duurzaamheid.

Is luxe, hét verkooppunt waarmee hotels doorgaans hun klanten proberen te trekken, dan niet onlosmakelijk verbonden met verspilling? Niet in Gaia Napa Valley Hotel & Spa, een in [17-01-09] front.jpg2007 geopend hotel in de Napa Valley, het fameuze Californische wijngebied ten noorden van San Francisco. Het hotel kreeg als eerste in het land het certificaat ‘goud’ volgens het beoordelingssysteem Leadership in Energy and Environmental Design (LEED), een initiatief van de US Green Building Council. Goud is de op een na hoogste status die deze non-profit organisatie die duurzaam bouwen stimuleert, met behulp van een puntensysteem toekent.

‘Our mission is to change the world one traveler at a time’ staat er op de muur achter de balie in de hotelfoyer. Het is het motto van hotelentrepeneur en initiatiefnemer Wen-I Chang. Ernaast hangen schermen waarop het actuele water- en electriciteitsverbruik en de CO2 uitstoot van het complex worden getoond. In de lobby kun je op een computerscherm [17-01-09] verbruikschermen.jpginformatie vinden over Gaia’s groenprestaties. “Afgelopen maand heeft GNVH 69056 kw electriciteit bespaard (à $ 7803,33). Dat is gelijk aan 46037 uren televisie kijken in uw hotelkamer.” Grote getallen, stevige statistieken en ferme ‘wist-u-dat’jes rollen over het scherm. Maar hoe lukt het Gaia zo milieubewust te opereren?

Ik ga maar eens rondkijken. Bedrijfsleider Carlos Amado wandelt mee. Het eerste waar Amado, een iets gezette, energieke eind dertiger van Portugese afkomst, me op wijst, zijn de lichtpanelen overal in de plafonds. Het was me niet eens opgevallen, maar de foyer, de gangen naar de kamers en alle andere publieke ruimtes krijgen direct zonlicht via ronde Solatube Tubular skylights, die het licht van buiten niet alleen doorlaten maar zelfs versterken. Omdat het vandaag [17-01-09] lichtgaten.jpgonafgebroken regent, zijn er toch wat lampen aan, maar met zonnig weer blijven die uit. De lichtbanen zijn zo effectief dat Amado een keer een verontwaardigde klant in de lobby had staan. ‘U noemt dit een groen hotel en u heeft hier zulke sterke lampen hangen?’ riep de dame in kwestie. Amado grinnikt er om.

Kikkergekwaak
Tijdens de bouw, vertelt Amado, werd het materiaal zorgvuldig geselecteerd: FSC hout, milieuvriendelijke verf, tapijt en meubilair van gerecyclede stof, hergebruikt graniet en tegels voor de badkamers, zonwerende ramen, waterzuinige toiletten en douchekoppen en zonnepanelen die nu zo’n tien procent van de energie leveren.
Het hotel, dat met z’n zandkleurige buitenkant iets van een huizenrij in een vinexwijk heeft, is in carrévorm gebouwd rond een bescheiden zwembad en een vijver die wordt gevuld met regenwater dat via de daken wordt opgevangen. Er dobberen twee zwanen en wat eenden in rond, maar de vijver heeft spontaan ook kikkers aangetrokken. Kikkergekwaak is wel het laatste wat reizigers verwachten. “Iemand kwam een keer vragen of we niet een ander bandje konden opzetten”, lacht Amado.
De planten eromheen, die niet worden bespoten, zijn inheems of anders van het soort dat weinig water behoeft. De bedrijfsleider verheugt zich op de weelderig groene, verkoelende oase die deze plek over een paar jaar zal zijn, [17-01-09] vijver.jpgeen hoogst ongebruikelijk verschijnsel bij motels in de prijsklasse waar Gaia met kamerprijzen vanaf zo’n $80 in valt.

“Het leuke van Gaia”, vindt Amado, “is dat het op het oog een gewoon hotel is. Maar achter de schermen zijn veel dingen anders.” Wat is daar zo leuk aan? “Mensen zien dat je helemaal niet op kwaliteit en comfort hoeft in te leveren om energie te besparen, dat ze thuis misschien ook lichtpanelen of zonne-energie kunnen gebruiken zonder dat dat afdoet aan de luxe die ze gewend zijn.”
We lopen langs het restaurant in aanbouw. Nu wordt er druk geboord en met machines gesjouwd, maar binnenkort zullen gasten hier een menu aantreffen met voornamelijk lokaal geproduceerde, seizoensgebonden gerechten. En biologische wijnen uit de Napa Valley natuurlijk. Water was een punt van discussie, vertelt Amado. “Gaan we flessen natuurlijk bronwater uit Fiji op tafel zetten? Nee, waarom van zo ver halen? Calistoga water dan, uit Californië zelf? Nee, dacht ik toen: we gaan gewoon kraanwater serveren.”

Mossel
Ik vertoef in de Mussel Room, een enorme kamer met een klein terrasje aan de vijver. Alle kamers hebben natuurnamen: bruine beer, azalea, prairie, spreeuw, savanne. Binnen vind ik een kaartje met verrassende informatie over de mossel. Zoals: er zijn duizenden soorten. Sommige mossels kunnen wel 25 jaar worden. En: mossels zijn essentieel voor het ecosysteem omdat ze water van metalen ontdoen en overtollige algengroei tegengaan.
De kamer heeft gescheiden bakken voor afval, een thermostaat die tot op de graad precies is af te stellen en een koffiezetapparaat met biologische Fair Trade koffie ernaast.
Er is een koelkastje en een magnetron, een voor mij raadselachtig fenomeen in de moderne motelkamer (“Tja, dit is Amerika”, zegt Amado, en verzekert me dat de apparaten zijn gekozen op hun zuinigheid). Maar de grootste vreugde maakt de badkamer los: geen wegwerpzeepjes! Aan de muur hangen zeep- en lotionautomaten waarmee je precies kunt doseren. Ook over de zeep is gepiekerd volgens Amado. “Willen we biologische zeep? Als het even kan, ja. Maar het belangrijkste, realiseerden we ons, is dat we niet al dat afval produceren.”

Op mijn werktafel ligt Al Gore’s boek ‘An Inconvenient Truth’. De Holy Bible, die in geen enkele Amerikaanse hotelkamer ontbreekt, is er natuurlijk ook. Maar die ligt, zoals gebruikelijk, in de lade van het nachtkastje. Al Gore ligt in het volle zicht.
Bij alles wat hij laat zien benadrukt Amado dat hij zijn gasten vooral geen ecodogma’s wil opdringen. Maar wat doet Al Gore dan op mijn tafel? Amado: “Je hoeft het niet te lezen. Er ligt ook een bijbel en ‘Lessen van Boeddha’.” Bij de opening van het hotel was die keuze er trouwens nog niet. “De bijbels en Buddha waren niet op tijd binnen. We hadden alleen Gore’s boek. Daar heb ik heel wat telefoontjes over gekregen. Er was zelfs een journalist die in een stuk suggereerde dat bij ons de bijbel was vervangen door Gore’s boek.”
Probleem van de ecobijbel is dat ie voortdurend wordt meegenomen, gaat Amado verder. “We zetten er Gaia stempels op, maar het helpt niet. Ik snap het wel. Mensen zijn hier een, twee dagen, in die tijd lees je geen boek. We denken er nu aan om de film beschikbaar te maken in de kamers. Dat kost maar twee uur. En het scheelt een hoop papier.”

©RdL
At Zero (Business as it could be)
# 1 zomer 2008