« Reacties in Arabische kringenPatriotisme na 9/11 »

9/11 - DE EERSTE 24 UUR

20

sep

2001

Eigenlijk had ik voor 11 september, inmiddels een historische datum, vier films gepland. De week ervoor had ik geen tijd gehad om naar de bioscoop te gaan. Als ik een week geen films zie word ik narrig.

Ik verheugde me enorm op Woody Allens nieuwste film toen even voor 9 uur een buitenlandredakteur van Trouw belde. “Kijk je televisie?” vroeg hij. Terwijl hij vertelde wat hij wist over een mogelijke zelfmoordaanslag zette ik de tv aan en zag een van de meest geliefde torens van de Newyorkse skyline in brand staan. Ik kon het niet geloven.
Of ik vervolgens live de inslag van het tweede vliegtuig heb gezien kan ik me niet eens herinneren. De eerste dag is min of meer in een droom (of nachtmerrie) aan me voorbijgegaan.

Terwijl mijn vriend ons zoontje naar de oppas bracht pakte ik mijn tas in, steeds weer terugkerend naar de televisie om te kijken of het nog steeds waar was. De metro’s en bruggen waren zo snel afgesloten dat ik wist dat ik waarschijnlijk niet meer op Manhattan kon komen toen ik even later op de fiets naar de Brooklyn Bridge vertrok.

Het eerste wat ik buiten zag was een immense grijze wolk, die nog dagenlang zou blijven hangen. Bij de voet van de brug hield politie inderdaad iedereen tegen. Ik heb nog geprobeerd mee te liften in een auto die wel werd doorgelaten, maar ik ben blij dat dat niet is gelukt.
De mensen die ik vervolgens sprak kwamen allemaal in shock de brug af: ze hadden mensen uit de gebouwen zien vallen of de eerste toren zien instorten. Ze waren bedekt met stof. Ze huilden.

Later heeft dezelfde redakteur zich verontschuldigd voor het feit dat hij me de straat had opgestuurd in omstandigheden die krankzinnig en levensgevaarlijk bleken. Maar niemand wist hoe omvangrijk de ramp zou worden. Een van de dingen die me de dagen erna het meest trof was het feit dat zoveel mensen nog van gelieven hadden gehoord die na het eerste vliegtuig hadden gebeld om te laten weten dat ze in orde waren. Maar daarna werd het nog zoveel erger.

Aan het eind van de dag stapte mijn zoontje in de voortuin op iets af wat hij aanzag voor een stuk van een ballon. Het bleek een stukje verkoold papier te zijn dat helemaal over de East River naar Park Slope, zo’n vier kilometer van het WTC vandaan, was gewaaid.

De volgende ochtend zag ik in The New York Times een foto die ik nooit zal vergeten. Tegen de achtergond van een van de Twin Towers zweeft een man ondersteboven in de lucht. Het is zo’n raar, stil beeld. Je zíet als het ware de stilte die op dat moment moet hebben geheerst. Ik heb daar zo verschrikkelijk om gehuild dat ik alleen maar aan die foto hoef te denken om weer hevig geëmotioneerd te raken.

Ik ben geen Amerikaan, maar na vijf jaar wel een beetje New Yorker. Ik mis de Twin Towers.


©RdL
september 2001
De Journalist