« Rockaways twee dagen na de vliegtuigrampKunst in New York drie maanden na 9/11 »

TWIN TOWERS WERKLOZENBEURS

17

nov

2001

De gebeurtenissen op 11 september hebben grote gevolgen gehad voor de werkgelegenheid in New York. Tienduizenden mensen hebben direkt of indirekt naar aanleiding van de ramp hun werk verloren. Speciaal voor hen wordt de Twin Towers Job Expo gehouden, een beurs waar werkloze New Yorkers massaal op zoek gaan naar een nieuwe baan.

Twee weken geleden berichtte CNN dat er in de maand oktober in Amerika 415.000 werklozen zijn bijgekomen. In New York zijn de cijfers eveneens zorgwekkend. In de staat New York gingen in die maand 59.300 banen verloren. Daarmee bedraagt het werkloosheidspercentage in de staat New York nu 5,0 % en in de stad New York 6,2%, tegen een landelijk percentage van 5,4 % in dezelfde maand. Deze cijfers werden donderdag bekend gemaakt door de New York State Department of Labor.

Voor de derde maal werd donderdag de Twin Towers Job Expo gehouden, een beurs waarbij nieuwe werkzoekenden en zo’n 250 bedrijven met vacatures, elkaar kunnen vinden. Bij de eerste beurs op 17 oktober kwamen volgens de organisatoren minstens 8000 mensen opdagen. Onmiddellijk besloot de gemeente, die het evenement organiseert, een week later een tweede beurs te houden. Daar kwamen zo’n 10.000 mensen op af.

De Job Expo is primair bedoeld voor mensen die als direkt gevolg van de gebeurtenissen op 11 september hun baan hebben verloren. De deelnemende bedrijven hebben met de gemeente afgesproken dat ze die werklozen voorrang zullen geven. Maar talloze New Yorkers werden al voor die datum geconfronteerd met bezuinigingsmaatregelen en hebben in de nasleep van de ramp grote moeite terug te keren naar de arbeidsmarkt.

De beurs vindt plaats in Madison Square Garden, het evenementencomplex aan de westkant van Manhattan waar ondermeer concerten en sportwedstrijden worden gehouden. Een uur na de opening om 10 uur staat er op de 33ste straat een rij die driemaal langs de zijkant van het complex slingert. Twee Expo-medewerkers laten luidkeels weten waar men kan aansluiten.
Dat is geen overbodige luxe: diverse mensen, geschrokken van de menigte, lopen zoekend rond. Vervolgens stellen ze zich geduldig op tussen de politiehekken die een ordelijk patroon vormen. Mensen die er bij de vorige beurs niet in zijn geslaagd om binnen te komen en toen een speciaal pasje hebben ontvangen, mogen via een andere route naar voren gaan.

Een keurig gekapte dame is een beetje uit het veld geslagen door de mensenmassa, maar toch blijft ze in de rij staan. Drie maanden geleden verloor ze haar baan als secretaresse bij een importbedrijf. Sindsdien heeft ze een extra computercursus gevolgd. “Die heb ik gisteren afgerond, vandaag ga ik voor het eerst zoeken naar een nieuwe baan. Ik wil het liefst weer ongeveer hetzelfde werk doen, maar sinds 11 september is het een stuk moeilijker geworden.”
Haar werkloosheidsuitkering is inmiddels afgelopen, dus ze heeft op korte termijn nieuwe inkomsten nodig. Ondanks die dringende situatie maakt ze een optimistische indruk. “Desnoods ga ik serveren. Ik vind mensen leuk.”

Ondanks de massale opkomst hangt er een rustige stemming in de rijen. In de schaduw van het Empire State Building schuifelen de wachtenden, genietend van het opmerkelijk warme herfstweer, tussen de hekken door. De meesten hebben nette kostuums of mantelpakken aan. Ze lezen kranten, boeken of de bijbel, roken een sigaret, praten in hun telefoon, babbelen met elkaar of halen meegebrachte broodjes tevoorschijn.
Een moederlijke medewerkster van het Rode Kruis zorgt voor wat vrolijkheid. Terwijl ze gretig uitgestrekte handen voorziet van flesjes water, frisdrank, appels, energierepen en zakjes chips houdt ze met een enthousiast “Jullie zijn geweldig!” de stemming er in.

“Ik weiger op mijn horloge te kijken” lacht een vrouw, die niet precies weet hoe lang ze al in de rij staat. Tot 20 september werkte ze bij de boekhouding van een bedrijf dat dichtbij ground zero is gevestigd. Na de aanslagen bleef ze enkele dagen thuis om op adem te komen en probeerde ondertussen haar werkgever telefonisch te bereiken. Toen dat niet lukte ging ze er persoonlijk heen en hoorde dat ze niet zomaar vrijaf had mogen nemen. Ze werd ontslagen.

Achter haar staat een jongeman in een pak met kleurige das die financieel adviseur was bij aandelenfonds Oppenheimer. Zijn kantoor in lower Manhattan, na de aanslagen onbereikbaar geworden, moest na 11 september verhuizen naar een nieuwe bedrijfsruimte. De bezuinigingen die voor die tijd al in gang waren gezet werden omgezet in personeelsontslagen. Zo verloor hij begin oktober de baan die hij net een jaar had.
De financiële sektor is zwaar getroffen, dus optimistisch over de nabije toekomst is hij niet. Financieel valt het ook niet mee. “Ik had recht op wat geld van het Rode Kruis en andere hulporganisaties, maar dat is allemaal tijdelijk. Mijn laatste salaris heb ik ook nog steeds niet gekregen.” Zo nodig zal hij een carrièrewending overwegen. “Ik ben inmiddels ook bereid New York te verlaten als dat moet, hoewel ik hier mijn familie en vrienden heb.”

Vanzelfsprekend trekt het evenement ook talloze mensen aan die er zo hun eigen dingen te zoeken hebben. Zo is er een ‘prayer station’, een standje waar vrijwilligers in sweaters met de tekst ‘God loves New York’ religieuze folders en boekjes uitdelen. Een stralende Californische, die gedurende een week in New York verblijft, vertelt dat ze met en voor de werklozen bidt, “opdat ze vinden wat ze zoeken.” Zelf raakte ze op 10 september haar baan kwijt, maar beschouwt dat als een teken van God. “Hij heeft voor mij de weg vrijgemaakt om dit te doen.”

Wie de toegang tot de lange rij zoekt moet zich een weg banen langs tientallen agressieve uitdelers van gekleurde A4-tjes en folders die computercursussen of aanstellingen bij naamloze bedrijven aanbieden, of thuiswerk dat duizenden dollars per maand garandeert.
Vooral organisatoren van seminars die menen te kunnen helpen bij het ontwikkelen, opbouwen en verstevigen van carrières, hebben hun weg naar potentiële klanten gevonden. Ze strooien kwistig met kreten als ‘Waarom niet vandaag nog je leven in eigen handen nemen?’ en ‘Ben je het zat om van salarisstrookje naar salarisstrookje te leven? Leer hoe je je kunt bevrijden’.

Veel passanten nemen de papiertjes beleefd in ontvangst, maar dat wil niet zeggen dat ze er iets mee doen. Een studentikoze jongeman die helemaal vooraan in de rij staat verloor twee weken geleden zijn baan bij een ‘dotcom’-bedrijfje. Het is voor hem geen reden nu een gedegen carrièreplan in elkaar te timmeren. “Dat is niks voor mij. Ik zie wel wat er gebeurt, ik hou alle opties open.” De mensen voor hem beginnen te lopen. “Hoera,” juicht hij, “ik mag naar binnen.”

©RdL
Trouw
17 november 2001